Hoogfeest Maria Ten Hemelopneming

Op 15 augustus viert de Rooms Katholieke Kerk de ten Hemelopneming van de Heilige Maagd Maria. Maria kende de vloek van de erfzonde niet. Dit is al te lezen in de Heilige Schrift in het boek Genesis, waarin Eva met een viervoudige vloek werd bestraft en waarbij de lichamelijke dood werd voorspeld aan Adam en Eva (stof zij gij, en tot stof zult gij wederkeren). Deze vloek is niet overgegaan naar de Heilige Maagd Maria, zij is van de Erfzonde gevrijwaard gebleven en daarom wordt dit de Onbevlekte Ontvangenis van de Heilige Maagd Maria genoemd. Daarom ook is haar lichaam niet tot stof wedergekeerd, zoals dit aan Adam en Eva wel is toegezegd. 

In het boek Exodus geeft God aan Moses de opdracht om een Ark van het Verbond te maken, dat als symbool van de Heilige Maagd wordt gezien (vergelijk Apocalyps 12). Opmerkelijk is dat de Ark gemaakt wordt van materiaal dat niet vergaat. Hieruit kunnen we dus concluderen dat de Heilige Schrift op verschillende plaatsen al het bewijs levert dat de Heilige Maagd Maria met ziel én met haar lichaam ten Hemel móet zijn opgenomen, precies zoals het dogma vele eeuwen later beschrijft dat door Paus Pius XII is afgekondigd in het document Munificentissimus Deus. Daarin staan ook de oude bronnen vermeld. Hier kan iedereen zien dat een onfeilbare uitspraak van de Paus (Magisterium Extraordinarium) niet zomaar uit de lucht komt vallen. 

Maria ten Hemelopneming is het mooiste Mariafeest. In het zuiden worden tijdens de H.Liturgie de kruiden gezegend die door de mensen naar huis worden meegenomen. 

Wij wensen u allen een heel devoot Maria Hemelvaart toe.

Post Scriptum: Maria Ten Hemelopneming is in Nederland een verplichte feestdag. Op deze dag dient men de H.Mis bij te wonen, maar is men gedispenseerd in werken en bezigheden.

Preek van Johannes Maria Vianney

Uit de onderrichtingen van de heilige priester Johannes Maria Vianney († 1859). Een prachtige taak: bidden en beminnen.

Kinderen, de schat van een Christen ligt niet op aarde, maar in de hemel. Onze gedachten moeten dus daarheen uitgaan waar onze schat is. Elke mens heeft een prachtige taak: hij mag bidden en beminnen. Bidden en beminnen, daarin ligt het geluk van de mens op aarde. Bidden is niets anders dan zich verenigen met God. 

 

Wanneer iemand zuiver van hart is en verbonden met God, wordt hij in zich een balsemgeur gewaar, een bedwelmende zoetheid, een verblindend licht. In die innige verbondenheid zijn God en de ziel als twee schijven, die, eenmaal samengesmolten, niet meer te scheiden zijn. Deze vereniging van God met zijn nietig schepsel is iets zeer moois, het is een onbegrijpelijk geluk. Wij verdienen niet dat wij mogen bidden, maar in zijn goedheid staat God ons toe met Hem te spreken. Ons gebed is als wierook die Hem aangenaam is.

Ons hart is klein, maar het gebed maakt het groot en stelt het in staat God te beminnen. Het gebed is een voorproef van de hemel, het is alsof iets uit het paradijs tot ons neerdaalt. Altijd heeft het een zoete nasmaak. Het is als honing die in de ziel vloeit en alles zoet maakt.

Zoals sneeuw smelt voor de zon, zo verdwijnt alle leed als men goed bidt. Het gebed doet de tijd snel en zo aangenaam voorbijgaan, dat men niet beseft dat het lang geduurd heeft. Een voorbeeld: toen ik destijds door het land van Bresse trok omdat die arme pastoors daar bijna allen ziek waren, bad ik gedurende heel mijn tocht tot Onze Lieve Heer - en geloof me - de tijd vloog voorbij.

Er zijn mensen die volledig in het gebed opgaan zoals een vis in het water, omdat zij zich helemaal aan Onze Lieve Heer overgeven. In hun hart is geen verdeeldheid. Ik houd van zulke edelmoedige mensen. De heilige Franciscus van Assisi en de heilige Coleta zagen onze Heer en spraken met Hem zoals wij met elkaar spreken.

En wij? Hoe dikwijls komen wij naar de kerk zonder te weten wat we er komen doen of wat we er willen vragen? En toch, als we bij iemand op bezoek gaan, weten we heel goed waarom. Maar er zijn er die tegen Onze Lieve Heer schijnen te zeggen: ‘Ik kom even een paar woorden zeggen om me van U af te maken.’
Dikwijls denk ik hieraan: wanneer we onze Heer komen aanbidden, kunnen we alles verkrijgen, als we het Hem maar vragen met een levend geloof en een zuiver hart. 

 

Bron: Nederlands Getijdengebed, Lezingendienst. 

God vraagt ons leven te verbeteren

Na een weldadige rust, wat studie en overdenking, zat ik vandaag te denken aan wat God van ons zou vragen te doen. De Heer heeft immers gezegd dat wij de Wil van de Vader moeten doen. Ik kreeg het idee daarom iets te schrijven over ons eigen leven. We denken al gauw dat anderen hun leven moeten verbeteren (wat ook waar is), maar we mogen nooit uit het oog verliezen dat deze regel ook voor ons geldt. Zijn wij altijd wel in heiligmakende genade om de H.Eucharistie te ontvangen? Doen we ook echt wat de Kerk ons vraagt te doen, zoals in de vijf Geboden van de Kerk? Biechten wij ook geregeld en krijgen wij de Sacramentele vergiffenis van zonden? Alleen maar een Confiteor opzeggen bij de H.Mis is niet genoeg omdat het alleen de vergiffenis schenkt voor dagelijkse zonden. 

 

(foto: Christus in de film Ben Hur) 

 

Maar stel, onze zonden zijn vrij ersntig, zoals in het geval van doodzonden? Hoe vaak zie ik de Biechtstoelen niet leeg, maar iedereen komt wel allemaal naar voren om het Hoogheilig Lichaam en Bloed van de Heer in de Heilige Eucharistie te ontvangen? Maken wij ons niet zelf wat wijs in dit geval? Wie van de mensen op aarde kan immers beweren zonder zonden te zijn? Goed, er zijn uitzonderingen, zoals de Heilige Maagd Maria. Zij werd immers zonder erfzonde ontvangen. Vandaar dat wij spreken over de Onbevlekte Ontvangenis. Maar wij zijn zondaars, en wij moeten ons leven zeker beteren. Er zal namelijk een tijd komen dat God velen zal veroordelen, omdat ze de tijd voor hun bekering en verbetering nagelaten hebben. 

 

We moeten ons zelf niets wijs maken. We moeten daarom toegeven dat wij maar arme zondaars zijn. Als wij onze fouten, tekortkomingen en onze zonden ruiterlijk toegeven dan is God echt genadig voor ons (vergelijk Eerste Brief van Johannes hoofdstuk 1, vers 9).  En dit geldt zeker als wij het H.Sacrament van Boete en Verzoening naderen, onze zonden belijden en de Absolutie ontvangen. 

 

Wat ik de laatste tijd vaak hoor is dat er steeds meer gevallen zijn waarbij men zegt: "ik zal niet vergeven", maar wie niet de zonden van een ander vergeeft, hoe kan je ooit zelf vergiffenis verkrijgen van onze Heer? Als je dan niet in staat bent om die vergiffenis te schenken omdat je zwak bent, draag dan diegene op aan onze Heer Jesus Christus. Hij zal je dan de genade van vergiffenis schenken door middel van de Liefde van God. Als je zelf niet in staat bent te vergeven, vraag dan om hulp en bijstand. Maar laat het zeker niet voortwoekeren!

 

God vraagt ons leven te verbeteren. Zelf ben je niet in staat om dit te doen, maar je kunt dit wel verkrijgen via de Sacramenten van de Kerk als je in de goede gesteltenis bent en via de kracht van het gebed. Als je echt wil, en je roept met aandrang de hulp van onze Heer in, dan zal Hij je niet in de steek laten.  Dat is althans mijn ervaring. 

Vakantietijd - Vacare Deo

De vakantietijd is ook voor uw blogauteur weer aangebroken. Een tijd van bezinning, het ontvangen van de H.Sacramenten, en opnieuw een paar goede katholieke boeken lezen. Dat laatste is belangrijk om je geloof verder te voeden. Slechte en immorele boeken worden door mij niet ter hand genomen: er is helaas genoeg rommel bij elkaar geschreven in deze wereld. Dus daar heb ik geen interesse in. Er werd na het Concilie van Trente niet voor niets gewaarschuwd dat ons bestaan 'niet ledig' mag zijn. Je ziet het vaak genoeg gebeuren dat mensen zonder enige geestelijke bagage van kwaad tot erger kunnen vervallen. Daar zijn helaas genoeg voorbeelden van te vinden.

 

Behalve boeken zijn nog wel meer dingen die wij als familie kunnen doen. Ik zie namelijk dat niet altijd de vaders de H.Mis op Zondag bezoeken, maar wel de moeders met de kinderen. Maar het is voor je kinderen wel degelijk belangrijk dat de vaders ook meekomen. Want zodra de vaders van de families naar de Kerk komen, dan zullen ook de kinderen vaker naar de H.Mis komen, zo blijkt uit ervaring. Het is niet goed mensen, dat er maar een deel van de familie komt en de rest zonder geldige reden thuis blijft. Je komt natuurlijk niet voor de pastoor of voor mij, maar je komt voor onze Heer Jesus, die je graag alle genaden wilt geven, ook als je het misschien moeilijk hebt. Ik heb altijd Jesus als mijn beste Vriend ervaren. En dat is Hij ook. Ook in tijden van groot verdriet en zorgen. Hij zal ons niet in de steek laten!

 

Als je goede Katholieke boeken wil lezen, dan kun je deze bestellen via Stichting De Boog. Daar is echt goede katholieke literatuur te vinden met een goede diepgang. Echt warm aanbevolen! Vergeet ook het gebed niet, zoals het Rozenhoedje. 

 

Maar niet alleen het geestelijke voedsel hebben we nodig, maar ook een tijd van een welverdiende rust. We kunnen het nuttige (vrij zijn voor God: Vacare Deo) met het aangename combineren. 

 

Ik wens u allen een hele fijne vakantie toe! 

Gedachtenis Onbevlekt Hart van Maria

Uit een preek van de heilige Laurentius Justiniani, bisschop van Venetië (+1455) (Sermo 8, in festo Purificationis BMV: Opera omnia 2, Venetië, 1751, blz. 33-39)

 

Maria bewaarde alles in haar hart.

Maria overwoog bij zichzelf alles wat zij door te lezen, te luisteren en te zien vernomen had. Zo nam zij toe in geloof, groeide in verdiensten, werd verlicht door wijsheid en brandde steeds meer door het vuur van de liefde. Telkens als zij de openbaring van de hemelse geheimen die zij had ontvangen, opnieuw beleefde, werd zij van vreugde vervuld. Zij werd vervuld van de Geest, richtte zich op God en hoedde zichzelf in bescheidenheid.

 

Zo is de dynamiek van Gods genade. Zij tilt ons uit de diepte op naar het hoogste en vormt ons om van licht tot licht.

 

Maria’s hart was zeker gelukkig. Door de inwoning van de Geest en zijn onderricht gehoorzaamde zij altijd en in alles aan het woord van God. Zij liet zich niet leiden door eigen gevoel en eigen oordeel. Wat de wijsheid innerlijk voorstelde aan haar geloof, dat bracht zij uiterlijk met haar lichaam ten uitvoer. De goddelijke Wijsheid bouwde voor zichzelf het huis van de Kerk om daarin te wonen en het was passend dat daarbij de heilige Maria zou bemiddelen voor het onderhouden van de wet, voor de zuiverheid van het hart, voor het ideaal van de bescheidenheid en de geestelijke offervaardigheid.

 

Gelovige mens, volg haar na. Om u innerlijk te zuiveren, om u van zonden te kunnen reinigen moet gij binnentreden in de tempel van uw eigen hart. Daar let God meer op onze gezindheid bij alles wat wij doen, dan op het resultaat. Wij kunnen ons daarom toeleggen op een beschouwend leven om boven onszelf uit te stijgen en vrij te zijn voor God ofwel onze goede eigenschappen ontwikkelen en goede werken verrichten om ons eenvoudig in te zetten voor onze medemensen. Hoe dan ook, wij moeten het zo doen dat alleen de liefde voor Christus ons motief is.

 

Dit is een innerlijke zuivering en een welgevallig offer dat zich niet voltrekt in een gebouw van steen, maar in de tempel van ons hart. Daarin treedt Christus, onze Heer, met vreugde binnen.

 

Bron: Nederlands Getijdengebed, Lezingendienst Onbevlekt Hart van Maria. 

H. Justinus Martelaar gaf getuigenis H.Eucharistie

Op dit moment woedt er een hevige discussie op een deel van het internet tussen voor- en tegenstanders over de Werkelijke Tegenwoordigheid van Christus in het Heilig Sacrament. Gelukkig zijn niet alle Protestanten c.q. ongelovigen op dit punt hardnekkig, maar helaas heb je ook personen die zich niet willen bekeren, niet willen geloven en volharden in hun hardnekkigheid. Het zij zo natuurlijk. Niemand wordt immers beroofd van zijn vrije wil om iets anders te doen, diezelfde vrije wil die ook God respecteert. En God zal zelfs de vrije wil respecteren van zondaars die niet willen geloven dat Jesus werkelijk tegenwoordig is in het Heilig Sacrament.

 

Precies op deze dag (1 juni) herdenkt de Katholieke Kerk de Heilige Martelaar Justinus, die al in zijn Eerste Apologie (rond 155 na Christus) in hoofdstuk 66 duidelijk te kennen geeft wat wij Rooms Katholieken nu nog steeds op de dag vandaag geloven. Hieronder staat een deel van die tekst:

 

"Dit voedsel draagt bij ons de naam Eucharistie. Niemand anders mag hieraan deelhebben dan hij die gelooft dat onze Leer waar is, die gedompeld is in het bad ter vergeving van de zonden en tot wedergeboorte, en die zijn leven volgens de overlevering van Christus inricht.

Want we nemen deze gaven niet aan als gewoon brood en gewone drank, maar zoals onze Verlosser Jesus Christus vlees en bloed aannam omwille van ons heil, toen Hij door de Logos van God vlees werd, zo werd ons geleerd dat het voedsel dat onder dankzegging door het gebed van zijn Woord gewijd is en waarmee ons vlees en bloed krachtens verandering gevoed wordt, vlees en bloed is van die vleesgeworden Jesus."

Deze tekst (vooral de laatste zin) is bijzonder belangrijk, omdat zij een van de vroegste Christelijke getuigenissen vormt van het geloof in de Werkelijke Tegenwoordigheid van Christus in de Heilige Eucharistie. 

De Heilige Justinus werd rond het jaar 100 geboren in Sichem, waar de put van Jacob was, in Samaria. Zijn ouders waren heidenen. Als volwassene bekeerde hij zich tot het Christendom, omdat hij de oplossing van alle levensvragen bij de Profeten ontdekte in het Oude Testament. Justinus is een van de beroemdsten onder de Apologeten of verdedigers van het Christendom. Zijn geschriften gaan niet alleen over de H.Eucharistie. Vooral zijn Eerste Apologie is voor ons een eerbiedwaardige getuigenis van het zedelijk leven en de Eredienst van de eerste Kerk, vooral van de Heilige Mis. 

Justinus verdedigt Jesus Godheid en maakt de Heilige Eucharistie als Offer bekend, wat door de eerste Christenen angstvallig geheim gehouden werd. Maar dat is niet het enige: ook spreekt Justinus over het Maagdelijk en Goddelijke Moederschap van Maria. In het jaar 165 onderging de H.Justinus de marteldood. Zijn graf ligt in de kerk van de H.Laurentius in Rome. 

Dus al vanaf het allereerste begin van de Christenheid werd in de Werkelijke Tegenwoordigheid van Christus in het Heilig Sacrament gelooft. Nergens wordt in de H.Schrift verkondigt dat er opeens een andere kerk moest komen 1500 jaar later waar de H.Eucharistie wordt ontkend. Maar over dat feit stappen sommige hardliners heel makkelijk heen. 

Hoogfeest van de H.Drieëenheid

Uit een brief van de heilige Athanasius, bisschop van Alexandrië († 373) Licht, glans en genadegave in de Drieëenheid en voortkomend uit de Drieëenheid. 

 

Bij de leer over de Drieëenheid moeten wij juist ook letten op de oudste traditie, de leer en het geloof van de katholieke kerk, zoals dit door de Heer gegeven, door de apostelen verkondigd en door de kerkvaders bewaard is. Hierop is de kerk gegrondvest en wie hiervan afwijkt, kan geen christen zijn of genoemd worden.

Zo is er dan een Heilige en volmaakte Drieëenheid, waarin Vader, Zoon en Heilige Geest worden onderscheiden. Zij heeft niets aan een ander of van elders ontleend. Zij bestaat niet uit een schepper en iets dat geschapen is, maar is het gehele vermogen tot scheppen en vormen. Zij is aan zichzelf gelijk, ondeelbaar in haar natuur en één in haar werkende kracht. Zo brengt de Vader door het Woord in de Heilige Geest alles tot stand en zo blijft in de Drievuldigheid de eenheid bestaan en wordt in de kerk één God verkondigd ‘die is, boven allen en door allen en in allen’ (Ef. 4, 6); boven allen is God als Vader begin en bron, door allen is Hij door zijn Woord, en in allen is Hij in zijn Geest.

Wanneer Paulus aan de Korintiërs schrijft over de geestelijke gaven, herleidt hij alles tot de ene God, de Vader als het Hoofd: ‘Er zijn verschillende gaven, maar slechts één Geest. Er zijn vele vormen van dienstverlening, maar slechts één Heer. Er zijn allerlei soorten werk, maar er is slechts één God die alles in allen tot stand brengt’ (1 Kor. 12, 4-6).

Wat de Geest ieder uitdeelt, dat alles komt van de Vader en door de Zoon. Want alles wat van de Vader is, is van de Zoon. Wat door de Zoon wordt geschonken in de Geest, zijn daarom de gaven van de Vader. Wanneer dan de Geest in ons is, is ook het Woord in ons dat de Geest schenkt, en in het Woord is ook de Vader aanwezig. En dan geldt het woord van de Schrift: ‘De Vader en Ik zullen tot hem komen en verblijf bij hem nemen’ (Joh. 14, 23). Waar immers het licht is, daar is ook de glans van het licht, en waar de glans is, daar is ook zijn werkende kracht en stralende genadegave.

Paulus komt hierop terug in zijn tweede brief aan de Korintiërs: ‘De genade van de Heer Jesus Christus, de liefde van God en de gemeenschap van de Heilige Geest zij met u allen’ (13, 13). De gaven van de genade die ons geschonken worden, ontvangen wij dus in de Drieëenheid van de Vader door de Zoon in de Heilige Geest. Want de genade wordt ons wel geschonken uit de Vader en door de Zoon, maar zij kan pas ons deel worden door de Heilige Geest. Als wij deelhebben aan de Heilige Geest, bezitten wij de liefde van de Vader, de genade van de Zoon en de gemeenschap van de Heilige Geest.

 

Bron: Nederlands Getijdengebed, Lezingendienst H.Drieëenheid.  

Pinksteren - De nederdaling van de H.Geest

Uit een preek van de heilige Johannes Chrysostomus, bisschop van Constantinopel († 407). De bekroning van al de goede gaven is de heilige Geest.

Geliefden, groot zijn de genadegaven die ons vandaag door onze menslievende God zijn geschonken; zij gaan ieder mensenwoord te boven. Wij moeten ons daarom allen tezamen verheugen en jubelend onze Heer bezingen. De dag van vandaag is een heerlijk, algemeen feest. En zoals in de natuur de seizoenen elkaar opvolgen, zo volgt in de kerk het ene feest op het andere; het ene brengt ons naar het andere. Nog maar kort geleden hebben wij het kruis, het lijden en de verrijzenis gevierd, daarna de hemelvaart van onze Heer Jezus Christus. Vandaag zijn wij dan gekomen bij de bekroning van al die goede gaven, bij de bron van die feesten, bij de voltooiing van wat de Heer ons heeft beloofd. ‘Als Ik heenga,’ had Hij gezegd, ‘zal Ik u iemand anders zenden als Helper, Ik zal u niet als wezen achterlaten’ (vgl. Joh. 16, 7).

Ziet ge zijn bezorgdheid, zijn onuitsprekelijke liefde? Enkele dagen geleden vierden wij dat de Heer terugging naar de hemel, zijn koningstroon weer bezette en plaatsnam aan de rechterhand van de Vader. Vandaag schenkt Hij ons de aanwezigheid van de heilige Geest en door Hem verleent Hij ons talloze gaven uit de hemel. Want zeg me, is er iets van alles waarin ons heil bestaat, dat ons niet door de Geest is verleend? Door Hem worden wij van de slavernij bevrijd en tot de vrijheid geroepen, als kinderen van God aangenomen en, om zo te zeggen, opnieuw geschapen. Wij leggen de zware, verstikkende zondenlast af en dank zij de heilige Geest zien wij scharen priesters en hebben wij vele leraren. Uit deze bron komen gaven van openbaringen en ook van genezing. En al het andere dat Gods kerk pleegt te sieren, vindt in Hem zijn oorsprong. Luid verkondigt Paulus: ‘Dat alles is het werk van één en dezelfde Geest, die aan ieder zijn gaven uitdeelt zoals Hij het wil’, (1 Kor. 12, 11). Door Hem hebben wij bevrijding van onze zonden gevonden, door Hem hebben wij ons van iedere smet gereinigd, door zijn gaven zijn wij van mensen engelen geworden, nu wij ons aan zijn genade hebben overgegeven. Want zonder verandering van onze menselijke natuur maar - wat veel verwonderlijker is - terwijl wij daarin blijven, leiden wij het bestaan van engelen. Zo groot is de kracht van de heilige Geest. Zoals gewoon vuur vochtige klei doordringt en er steenhard aardewerk van maakt, zo grijpt het vuur van de Geest een ziel aan die zich bereid houdt, en maakt haar, al is ze weker dan klei, zo hard als staal. En iemand die kort tevoren nog besmeurd was met het slijk van de zonden, maakt Hij op slag zo helder als het zonnelicht.
 

Al dit goede en nog veel meer is ons door deze dag geschonken. Daarom roep ik u op om uit dank voor al het goede dat ons gegeven is, dit feest te vieren - niet door onze deur met kransen te behangen, maar door onze ziel te sieren, niet door het marktplein met tapijten te verfraaien, maar door onze ziel van deugden te laten stralen. Want zo kunnen wij de genade van de Geest ontvangen en daarvan de vruchten plukken.

 

Bron: Nederlands Getijdengebed van Pinksteren: lezingendienst. 

In Ascensione Domini - Hemelvaart van de Heer

Uit een preek van de Heilige Augustinus, bisschop van Hippo. 

 

Heden is onze Heer Jesus Christus ten hemel opgestegen. Laat ook ons hart met Hem opstijgen.
Luisteren wij naar de Apostel die zegt: ‘Als gij met Christus verrezen zijt, zoekt dan wat boven is, daar waar Christus zetelt aan de rechterhand Gods. Zint op het hemelse, niet op het aardse’ (Kol. 3, 1-2). Hij is opgestegen, maar niet van ons heengegaan. Zo zijn ook wij al daar met Hem, terwijl in ons lichaam nog niet gebeurd is wat ons beloofd wordt.

Hij is al boven de hemelen verheven, maar toch ondergaat Hij op aarde al het lijden dat wij als zijn ledematen te verduren hebben. Hiervan getuigde Hij toen Hij vanuit de hemel riep: ‘Saul, Saul, waarom vervolgt gij Mij?’ (Hand. 9, 4), en eveneens met de woorden: ‘Ik had honger, en gij hebt Mij te eten gegeven’ (Mt. 25, 35).

Waarom doen ook wij niet zó ons best op aarde, dat wij door geloof, hoop en liefde, waardoor wij met Hem verbonden zijn, ook reeds met Hem van de rust genieten in de hemel? Hoewel Hij daar is, is Hij ook met ons, en terwijl wij hier zijn, zijn wij ook met Hem. Hij is met ons door zijn godheid, zijn macht en zijn liefde. Wij kunnen niet bij Hem aanwezig zijn door de godheid zoals Hij bij ons, maar wij kunnen het door de liefde, door de liefde tot Hem.

Hij verliet de hemel niet toen Hij vandaar naar ons afdaalde, Hij verliet ons niet toen Hij weer naar de hemel opsteeg. Want dat Hij daar was, terwijl Hij toch bij ons was, dat getuigt Hijzelf. ‘Nooit is er iemand naar de hemel opgeklommen,’ zegt Hij, ‘tenzij Hij die uit de hemel is neergedaald, de Mensenzoon die in de hemel is’, (Joh. 3, 13). Hij zei niet: de Mensenzoon die in de hemel zal zijn, maar die in de hemel is.
Dit is gezegd vanwege de eenheid tussen Hem en ons, omdat Hij ons hoofd is en wij zijn lichaam zijn. Niemand anders dan Hij is naar de hemel opgestegen dan Hij die uit de hemel neergedaald is. Maar vergeet niet dat met ‘Hij’ ook wij bedoeld zijn, overeenkomstig het feit dat Hij de Mensenzoon is omwille van ons en dat wij kinderen van God zijn omwille van Hem.
Zo immers zegt de Apostel het: ‘Zoals het menselijk lichaam met zijn vele ledematen één geheel vormt; en alle ledematen, hoe vele ook, één lichaam zijn, zo ook de Christus’ (1 Kor. 12, 12). Hij zegt niet: ‘Zo is het ook met de Christus’, maar hij zegt: ‘Zo ook de Christus.’ Christus is dus vele ledematen, één lichaam. Hij daalde derhalve af uit de hemel uit medelijden, en niemand steeg op dan Hij alleen, terwijl ook wij in Hem opstegen door de genade.

En om deze reden is er niemand afgedaald dan Christus, en niemand opgestegen dan Christus: dit betekent niet dat de waardigheid van het hoofd mag gelijkgesteld worden met zijn lichaam, maar wel dat de eenheid van het lichaam niet mag gescheiden worden van het Hoofd.

 

Bron: Lezingendienst Hemelvaartsdag, Nederlands Getijdengebed.

Falende briefschrijvers

In een lezersbrief in de Nederlandse krant de Gelderlander op 8 mei 2026, stelt iemand voor om Tweede Pinksterdag in te ruilen voor 5 mei. Dan heeft iedereen vrij op 5 mei, dus niet meer op Tweede Pinksterdag. Maar het wordt nogal hilarisch als de schrijver de reden noemt om dit in te ruilen. Hij beweert dat "ruim 60% van de Nederlanders de betekenis niet begrijpt". De schrijver haalt maar even 60% aan, alsof dit wetenschappelijk via een aselecte en representatieve steekproef achterhaald is. Waar dit percentage vandaan komt is mij overigens niet geheel duidelijk. 

 

Het wordt pas echt hilarisch als de schrijver beweert dat "Pasen iets met de Kruisiging" te maken heeft. Nee, beste briefschrijver, daar heeft Pasen namelijk helemaal niets mee te maken, want op het Hoogfeest van Pasen vieren wij de Opstanding van Christus, de Verrijzenis. De kruisiging heeft te maken met Goede Vrijdag hoor. Dus bijna goed gegokt, beste inzender. De schrijver beweert wel in het ingezonden stuk dat 60% van de mensen in Nederland de betekenis van Pinksteren niet begrijpt, maar kennelijk begrijpt de schrijver er ook niet veel van.

 

Dat Tweede Pinksterdag een vrije dag is voor veel bedrijven heeft te maken met de afspraken tussen vakbonden en werkgevers. Dit is uiteindelijk in veel Cao's terecht gekomen. 

 

De schrijver in de Gelderlander wil graag voor gelovige mensen gaan uitmaken wanneer zij moeten werken of niet. Jammer, maar dat maken gelovige mensen wel zelf uit. En dan de opmerking dat Pinksteren "iets met de Heilige Geest te maken heeft", "een mystiek gebeuren"... Tjonge, jonge, is dat alles wat je ervan weet, geachte briefschrijver?  En wie garandeert niet straks dat na het afschaffen van Tweede Pinksterdag, de volgende Christelijke feestdag in Nederland sneuvelt? De Zondag als Dag des Heren is al gesneuveld in Nederland, waarbij veel bedrijven de werknemers dwingen om op Zondag te werken. Wie weigert op grond van geloofsredenen, wordt geweigerd bij een sollicitatie, zoals ik dat zelf heb meegemaakt.

 

Wat wel opvallend is, is dat de briefschrijver het veel belangrijker vindt om vooral "vrij" te hebben, maar voor een gelovige is een Zondag of een Tweede Pinksterdag wel meer dan een vrije dag. Dan gaat hij of zij naar de Kerk, naar de H.Mis en ontvangt men de H.Communie. Dan gehoorzaamt hij of zij de Kerkelijke regels om geen verboden werk te doen (daarom wordt er niet gewerkt op een Zondag, alhoewel Tweede Pinksterdag geen geboden Zondag is in Nederland). Maar aangezien het Christendom bij veel mensen tegenwoordig is verdwenen, willen ze nog wel alleen maar "vrij" hebben. Een dag van geestelijke leegheid. Dat vindt men dan wél belangrijk. 

 

Ik ben daarom niet zo een voorstander van om Christelijke feestdagen in Nederland  in te ruilen voor een andere willekeurige dag. Als we zo doorgaan, worden straks alle Christelijke feestdagen op die manier stuk voor stuk opgeofferd op het altaar van het atheïsme en wordt het voor de gelovigen moeilijker gemaakt om hun godsdienst te belijden. En voor we het weten, is ook het Christendom uit onze kalenders verdwenen. 

Geen compromissen met het Geloof!

Ik weet het nog goed dat de heilige Paus Johannes Paulus II (Karol Wojtila) de gelovigen opriep om geen compromissen met ons geloof te sluiten. Wat hij ermee bedoelde: In zijn toespraken en geschriften benadrukte hij vaak een paar dingen. Hieronder volgen ze.

1. De Waarheid is geen onderhandelingskwestie
. Volgens de Paus is het geloof gebaseerd op de Waarheid (zoals de Openbaring en de morele principes), en Waarheid kun je niet “een beetje aanpassen” zonder haar te verliezen. Dus geen compromissen op fundamentele punten zoals de waardigheid van het leven, liefde, of wat de Kerk als goed en kwaad ziet. Dit geldt dus ook voor de Decaloog, de Tien Geboden van God die eveneens geen onderhandelingspunten zijn, maar Geboden die moeten worden uitgevoerd.   

 

2. Druk van buitenaf weerstaan
.

Karol Wojtila leefde zelf onder zowel het nazisme als het communisme in Polen. Daardoor wist hij hoe politieke of culturele systemen mensen kunnen dwingen hun overtuigingen op te geven. Zijn boodschap was: blijf trouw, ook als de maatschappij iets anders vraagt. Dat geldt dus ook voor zogenaamde "inclusiviteit" (regenboogparochie), die niet de bedoeling heeft om trouw te zijn aan Gods Geboden, maar de bedoeling heeft om de zonde tegen de orde van de natuur goed te praten. 

3. Liefdevol maar standvastig
:

“Geen compromissen” betekent niet dat je hard of zonder mededogen moet zijn. Johannes Paulus II legde juist sterk de nadruk op respect, dialoog en liefde — maar zonder de inhoud van het geloof op te geven.

4. Persoonlijke integriteit
:

Hij zag geloof niet als iets dat privé is en dat je dit aanpast aan elke situatie, maar het geloof is iets als dat je hele leven vormt. Dus: consistent zijn, ook als dat moeilijk en zwaar is. De vijanden van het geloof proberen ons te overtuigen dat ons geloof achter de voordeur (dus privé) moet blijven. Maar Jesus laat aan zijn Evangelisatie methode (en later de Apostelen) zien dat het geloof in het publieke domein mag worden beleden. Wie daar problemen mee heeft, kan maar beter de andere kant opkijken. De critici van de Kerk vinden namelijk ook dat zij het recht hebben het publieke domein te gebruiken. Wie dit de gelovige ontzegt, discrimineert juist de gelovige.

Kort samengevat
Hij riep gelovigen op om trouw te blijven aan hun (Katholieke) overtuigingen, zelfs onder druk, zonder die overtuigingen af te zwakken om het makkelijker of populairder te maken.

Ego Sum Porta

Nog niet zo lang geleden werd er een discussie gehouden of het wel zinvol was om naar de Kerk te komen op Zondag. Voor mij is die discussie niet moeilijk, want het is gewoon "ja", dat is zinvol. Het argument dat werd gebruikt was dat "mensen ook thuis konden bidden". Dan zeg ik weer, dat je thuis niet zomaar de H.Sacramenten kunt ontvangen. In de Kerk vindt men de H.Sacramenten, en daar zijn ook de priesters, daar worden de zonden vergeven in het Sacrament van Boete en Verzoening, en daar is het Heilig Misoffer. Dus Sacramenteel gezien zou het erg onwijs zijn om dan nog te beweren dat je beter af bent als je thuis gaat bidden en niet meer in de Kerk komt. De vraag is dan ook of er thuis wel zo "gebeden wordt" als er geen kerkgang meer is. Je mag de kans groot achten dat wie niet naar de Kerk komt om te bidden, dit thuis ook niet zal doen. 

 

Volgens de privé-openbaring aan zuster Faustina die Jesus haar gaf, heeft de Heer duidelijk gesteld dat iedereen die weigert door de "Poort van de Barmhartigheid binnen te gaan (de Biecht), door de Poort van zijn Gerechtigheid heen moet." Ook hier vinden we weer de "Deur", of Poort waarvan Jesus zelf zegt dat Hij die Deur is waardoor wij gelovigen moeten binnengaan. 

 

De theoloog Thomas van Aquino zegt over Johannes 10, dat de genade van Christus via zichtbare middelen wordt doorgegeven, zoals door het H.Doopsel, de H.Sacramenten en de Geloofsgemeenschap. Christus is de Deur waardoor wij via de Kerk kunnen binnengaan. Het is dus niet zo verstandig om te beweren dat "thuis bidden" voldoende zou zijn. Want hoe moet je immers in de Hemel komen zonder Doopsel, zonder naar de Kerk te gaan of de overige Sacramenten te ontvangen? 

 

Augustinus van Hippo legt uit dat Christus zowel de Herder als de Deur is. Als Deur: toegang tot God, als Herder: die leidt en beschermt. Niet voor niets zegt Christus daarom ook in het Evangelie: "Ego Sum Porta": Ik ben de Deur. Dat wil zeggen: Christus is de enige Middelaar tussen God en de mensen. Er is daarom geen andere weg tot redding dan door Christus en Zijn Kerk hier op aarde.  

Donald Trump moet zich leren inhouden

Kan het nog gekker? Ja, dat kan. Vooral als deze gekkigheid uit het huidige Witte Huis komt. De zittende president vond namelijk dat hij "alles kon doen wat hij wilde". Theologisch een monstrum: het is alleen God die alles kan doen wat Hij wil, omdat God Almachtig is. Maar, president Trump is zeker niet Almachtig. Dat noem ik dan maar even les nummer één. 

 

En dan de opmerking aan het adres van de Paus, alsof je van een soort politiek leider spreekt. Maar dat was niet de reden waarom Christus het Pausschap instelde en onder een Goddelijke bescherming plaatste. Die Goddelijke bescherming is heel reëel, want al 2000 jaar proberen vijanden van het Geloof het Pausschap en de Katholieke Kerk te vernietigen, maar zonder enig resultaat.  

 

Ook journalisten schrijven maar wat, zo lijkt het wel: Nee, de VS en ook de andere landen hebben geen betrekkingen met het Vaticaan, maar wel met de Heilige Stoel. Ambassades zijn namelijk geaccrediteerd bij de H.Stoel, en niet Vaticaanstad. Je kunt al aan het bericht zien op wat voor een niveau soms wordt geschreven en geredeneerd. Enige standaard kennis over de Katholieke Kerk is vaak afwezig. Zou je dat gaan verzamelen, dan kun je complete bibliotheken volschrijven hierover.

 

En nee, de Paus is geen lakei van welke monarch of welke president dan ook. De Paus heeft een Apostolisch Mandaat en dient de gelovigen te beschermen tegen kwaad en dwaling. Bovendien zijn het de machthebbers die zich moeten afvragen of zij niet moeten buigen voor de bisschop of de Paus, zoals keizer Theodosius in 390 na Christus deed bij Bisschop Ambrosius. Ambrosius heeft de keizer toen persoonlijk de toegang tot het kerkgebouw versperd wegens het bloedbad dat de keizer had aangericht in Thessaloniki. Theodosius stemde in, boog voor Bisschop Ambrosius en deed boete voor zijn misdaden. 

 

En dan de AI-tekening (*) die Donald Trump van zichzelf maakt alsof hij de Christus is. Nee, meneer de president: u bent de Christus niet. En als u dat wél denkt, dan lijdt u aan een onvoorstelbare vorm van hoogmoed. 

 

Donald Trump zou zich in het vervolg wat moeten leren inhouden. 

 

(*) AI = Artificial Intelligence. 

Zondag van de Goddelijke Barmhartigheid

Aanstaande Zondag 12 april 2026 is het de Zondag van de Goddelijke Barmhartigheid. Het is een Zondag die door Onze Heer Jesus Christus is gewild en Hij heeft aan de Poolse zuster Maria Faustina Kowalska dit meegedeeld in een privé-openbaring. De Heer wil onvoorstelbare genaden geven aan hen die de dag ervoor te Biechten gaan en op die Zondag erna de Heilige Communie gaan ontvangen. 

 

De Heer zegt hierover: Dit feest komt voort uit mijn innig medelijden en vindt zijn oorsprong in de diepte van mijn Barmhartigheid....Ik verlang dat het met grote luister wordt gevierd op de eerste Zondag na Pasen...Ik verlang dat het feest van de Barmhartigheid een toevlucht zal zijn en een schuilplaats voor alle zielen, vooral voor de arme zondaars. Op die dag zal de diepte van mijn tedere Barmhartigheid voor allen openstaan. Ik zal een hele oceaan van genaden uitstorten over de zielen die naderen tot de bron van mijn Barmhartigheid. 

 

De ziel die te Biechten gaat en de Heilige Communie ontvangt, zal volledig vergiffenis krijgen van zonden en straffen....Laat niemand bevreesd zijn Mij te naderen, ook al zijn zijn zonden rood als scharlaken...Op mijn feest - het feest van de Barmhartigheid - moet je in de geest heel de wereld aflopen en alle zielen die gezondigd hebben naar de bron van mijn Barmhartigheid voeren. Ik zal hen genezen en sterken....Ik verlang dat hier (in een kerk of kapel waar het H.Sacrament kan worden uitgesteld) aanbidding plaatsvindt voor de intentie, de Barmhartigheid af te smeken voor de wereld. 

 

De LiveStream van het Heilig Sacrament voor aanbidding vindt men hier. 

De beloftes die de Heer gedaan heeft op deze Zondag zijn onvoorstelbaar! Daarom roep ik ook iedereen op om de uitgestoken hand van de Heer te aanvaarden en zijn aanbod zeker niet af te wijzen. De kerkleiding heeft overigens de Tweede Zondag na Pasen (wat vroeger Beloken Pasen heette) Liturgisch de Zondag van de Barmhartigheid benoemd. De vroegere Poolse bisschop die het werk van zuster Maria Kowalska heeft verdedigd is later Paus geworden; Karol Woytila (Paus Johannes Paulus II). En ook hier was de Goddelijke Voorzienigheid aan het werk!

Grote toename Nieuwe Katholieken!

Er is een grote toename te melden van nieuwe Katholieken die tot de Rooms Katholieke Kerk zijn toegetreden tijdens de Paasnacht van 2026. Volgens de cijfers in de pers en de Bisschoppenconferentie, zijn er in Nederland, België en Frankrijk veel nieuwe Katholieken bijgekomen. Om met Frankrijk te beginnen: daar is het aantal werkelijk behoorlijk hoog. Er zijn meer dan 21.000 nieuwe Katholieken bijgekomen die in de Paasnacht het Heilig Doopsel, het Heilig Vormsel en de Eerste Heilige Communie ontvangen hebben. Dat is een stijging van maar liefst 20% ten opzichte van vorig jaar. Zelfs de Franse bisschoppen stonden verbaasd over het aantal nieuwe Katholieken. In Nederland en Belgie zijn maar liefst 1.259 nieuwe Katholieken bijgekomen. In Nederland was dat 570 en in België 689. Dit is echt verheugend, vooral voor Frankrijk. Op het moment van schrijven heb ik verder geen nieuwe cijfers van de overige kerkprovincies, maar deze spreken toch wel voor zich! Ik vraag mij nu af wat het totaal zou zijn als alle cijfers van nieuwe Katholieken bekend gemaakt zouden worden.

 

In een brief die met de equête werd gepubliceerd, zei de Franse Aartsbisschop Olivier de Germay van Lyon dat de toegenomen aantallen "blijven verbazen". "Hoewel we lang de moeilijkheid hebben gevoeld - zo niet het onvermogen - van onze consumptiemaatschappij om te reageren op de diepste aspiraties van de menselijke persoon, worden we niettemin getroffen door de plotselingheid en de omvang van de dorst naar God die vandaag wordt uitgedrukt," zo scheef Aartsbisschop de Germay.

 

Ook in Rome, in de Basilica Major Sint Pieter, waren er 10 nieuwe Katholieken aanwezig. Zij ontvingen van Z.H. de Paus het Heilig Doopsel, het H.Vormsel en de H.Eucharistie. Het werd live uitgezonden op het YouTube-kanaal van Vaticaanstad (zie foto).

 

Gelukkig gaat het met de Katholieke Kerk de goede kant op! Het is duidelijk dat er altijd licht gloort na een periode van duisternis en de soms regelrechte vervolging door de media en de kranten die wij in Europa te verduren hebben kregen. Dus laten wij ons geen negativiteit aanpraten: we zijn er misschien nog niet, maar het begin is er!

CHRISTUS RESURREXIT VERE ALLELUIA!

 

Stille Zaterdag - Grafrust van de Heer

O Christus, Heer der hemelen,

Gij, die de wereld hebt gered

en door de weldaad van het kruis

ons uit de macht der dood ontzet.

U smeken wij met aandrang, Heer,

dat Gij uw gaven levend houdt,

die Gij aan alle volkeren

door dit geheim hebt toevertrouwd.

 

Zachtmoedig en onschuldig Lam

dat voor de wereld hebt geboet,

de kleren der heiligen

hebt Gij gewassen in uw Bloed.

Die Gij verlost hebt voor de prijs,

Heer, van uw Lichaam en uw Bloed,

voert Gij verrijzend hemelwaarts

waar Gij hen eeuwig zingen doet.

Heer, neem ons bij de Vader op

en maak ons eens aan hen gelijk

die Gij uit alle volkeren

gemaakt hebt tot uw koninkrijk.

Goede Vrijdag - Lijden en sterven van de Heer

Uit een preek van Hugo van Sint Victor († 1142)

Alles is volbracht, dat wil zeggen: alles is vervuld.

‘Toen Jesus van de zure wijn genomen had, zei Hij: het is volbracht. Daarop boog Hij het hoofd en gaf de geest’ (Joh. 19, 30). Slechts een kort woord, dierbaren, hebben wij aangehaald, maar dit is boven alles verheven, want het beschrijft ons de voltooiing van onze verlossing. In Christus’ dood zijn alle voorafbeeldingen die erop betrekking hebben, tot vervulling gekomen. En wat de profeten over dit sterven hebben voorspeld, is nu vervuld. Daarom heeft de Heer tot de apostelen gezegd: ‘Wij trekken op naar Jeruzalem. Daar zal aan de Mensenzoon alles vervuld worden wat door de profeten geschreven is’ (Lc. 18, 31).

 

Alles is volbracht. In de dood van Christus is de voorafbeelding vervuld die wij zien in de schepping van Eva uit de zijde van de slapende Adam, want dit betekende de verlossing van de Kerk door het bloed dat uit de zijde van de gestorven Christus vloeide. Vervuld is ook een ander beeld: uit afgunst doodde Kaïn zijn broer Abel, want dit betekende dat Jezus uit afgunst door mensen uit zijn eigen volk aan Pilatus zou worden overgeleverd om gekruisigd te worden. Vervuld is nu in hogere zin wat Abraham deed die zijn zoon Isaäk op het altaar, op een stapel hout, legde om hem als offer aan God op te dragen. Dit betekende dat de mensheid haar zoon Christus, naar het vlees uit haar geboren, op het kruis ten offer zou brengen aan God. Vervuld is in dezelfde zin de voorafbeelding die wij kennen in het slachten van het paaslam toen God de kinderen van Israël bevrijdde uit de slavernij van Egypte. Dit betekende dat het geestelijke Israël door Christus’ dood bevrijd zou worden van het juk van de boze machten. Vervuld is het teken dat Mozes stelde, toen hij het bittere water zoet maakte door er hout in te werpen en toen hij water uit de rots liet stromen. Dit alles verwees immers naar Christus, die door zijn bittere dood de hardheid van de oude wet zou vervangen door de zachtheid van zijn juk. Hij zou voor ons uit de ware rots, die Hijzelf was, stromen van levend water laten vloeien die duidden op de Geest. Vervuld is het voorschrift over de zondebok, die de zonden van het volk naar de woestijn moest dragen: dit was een beeld van Hem die onze zonden zou wegnemen.

 

In Christus’ dood zijn ook de voorzeggingen van de profeten in vervulling gegaan. Vervuld is wat Mozes heeft gezegd: ‘Een gehangene aan een paal is door God vervloekt’ (*) (Deut. 21, 23). Daarom zegt de Apostel: ‘Christus heeft ons vrijgekocht van de vloek der wet door zelf voor ons een vervloekte te worden’ (Gal. 3, 13). Vervuld is wat David zei: ‘Zij deden vergif in mijn voedsel, zij lesten mijn dorst met azijn’ (Ps. 69 (68), 32). Vervuld is ook de voorzegging van Jesaja (53, 8): ‘Hij is geslagen om de weerspannigheid van mijn volk’, en: ‘Hij is ten offer gebracht, omdat Hij het zelf wilde’ (Jes. 53, 7 - Vulg.). Er zijn dus vele dingen vervuld: verre voorafbeeldingen en profetische voorzeggingen die betrekking hebben op de dood van Christus. Maar wie zou alle beelden en uitspraken kunnen tellen en verklaren? Alles is volbracht, want al wat vóór Christus’ dood moest geschieden is in zijn dood vervuld.

 

De dood van de Heer is daarom voor ons het volkomen herstel van het leven, verzoening met God, kwijtschelding van schuld, toekenning van gerechtigheid; zijn dood betekent voor ons het sluiten van het dodenrijk, het opengaan van de hemel, de vernietiging van de straf en het verkrijgen van de heerlijkheid. Volbracht is dus alles: al het kwade is weggenomen, al het goede is tot volmaaktheid gebracht. Terecht staat er dus geschreven dat Jezus, toen Hij van de zure wijn genomen had, zei: ‘Het is volbracht.’

 

Post Scriptum: In Nederland is Goede Vrijdag en Aswoensdag een verplichte vasten en onthoudingsdag. Dat betekent dat men geen vlees eet, en slechts één volle maaltijd gebruikt. Tussendoor mag uiteraard met mate iets genuttigd worden. 

 

Post Scriptum 2: Op Goede Vrijdag begint weer de Noveen van de Goddelijke Barmhartigheid. De gebeden en de Rozenkrans staan aan de zijkant van dit Blog. Door deze Noveen wil de Heer de zielen alle mogelijke genaden geven. Jesus wil de wereld namelijk redden door zijn Oneindige Barmhartigheid. 

 

(*) Volgens een commentaar in de PC-Bijbel werd in sommige gevallen het lijk van een ter doodveroordeelde aan een paal gehangen tot vergroting van de schande. Christus zelf is overigens aan een kruis genageld (en niet aan een paal zoals Jehova-getuigen beweren), omdat alleen bij de Romeinse bestraffing van de kruisiging met een kruis, de tekst van de aanklacht van die veroordeelde bovenaan werd toegevoegd, zoals de H.Evangeliën ons vertellen. Bij een kruisiging via een paal (Crux Simplex) werd die veroordeling weggelaten. Bij de Crux Simplex trad de dood van de veroordeelde binnen een paar minuten in wegens verstikking, maar bij Christus duurde het ongeveer 3 uur voordat de dood intrad. Christus werd gekruisigd via de Crux Immissa (Latijns Kruis) waar die veroordeling bovenaan werd toegevoegd.

Witte Donderdag - Instelling H.Eucharistie

Uit een preek van de heilige paus Leo de Grote († 461) over het lijden van de Heer.

De gebeurtenissen tijdens het laatste paasmaal.

 

Dierbaren, op duidelijke wijze moest vervuld worden wat reeds lang tevoren door een voorafbeelding van het mysterie was beloofd: het ware Lam moest de plaats innemen van het zinnebeeldig lam, en één enkel offer zou een einde maken aan de veelheid en verscheidenheid van slachtoffers. Want alle voorschriften, van Godswege door Mozes gegeven betreffende het slachten van het paaslam, waren voorzeggingen over Christus en, in het bijzonder, aankondigingen van zijn offerdood. De schaduw moet echter wijken voor de werkelijkheid, de beelden moeten verdwijnen voor de waarheid. Daarom wordt het oude godsdienstige gebruik vervangen door een nieuw sacrament; daarom komt een nieuw offerlam in de plaats van het oude, en maakt het bloed van dit lam het bloed van het andere overbodig. Zo vindt het paasfeest van de oude wet in zijn verandering zijn ware vervulling.

 

Jesus maakt een einde aan het oude verbond en Hij stelt een nieuw Pasen in. Hij gaat met zijn leerlingen aan tafel om het mysterievolle avondmaal te houden. Terwijl in de voorhof van Kajafas wordt besproken hoe men aan Christus de hand zal kunnen slaan, stelt de Heer het sacrament van zijn Lichaam en Bloed in. Zo leerde Hij hun welk offer aan God moest worden opgedragen. Zelfs van dit mysterie weerde Hij de verrader niet. Aldus was er voor Judas geen reden om verbitterd te zijn over onrechtvaardige behandeling, terwijl Jesus toch zijn boze bedoelingen op voorhand kende. Zelf was Judas de oorzaak van zijn ondergang en de reden van zijn ontrouw: hij volgde de duivel als zijn gids en weigerde Christus als zijn leidsman. Door te verklaren: ‘Voorwaar, Ik zeg u: één van u zal Mij overleveren’ (Mt. 26, 21) toonde de Heer dat Hij wist wat er in zijn verrader omging. Hij wilde hem evenwel niet door een ruwe en openlijke terechtwijzing te schande maken, maar Hij richtte zich tot hem met een milde en stilzwijgende vermaning. Hiermee wilde Hij bereiken dat Judas, zonder de schande van een vernedering, door berouw gemakkelijker op de rechte weg zou kunnen terugkeren.

 

Waarom, ongelukkige, blijf je ongevoelig voor zo’n grote lankmoedigheid? Zie, de Heer straft je niet voor je vermetelheid. Christus maakt je aan niemand, tenzij aan jezelf bekend; noch je naam noch je persoon wordt onthuld, maar alleen je hart met zijn geheimen wordt geraakt door zijn woord van waarheid en barmhartigheid. Noch de eer van het apostelschap noch de deelname aan de heilige tekenen wordt je ontzegd. Keer terug van je misstap, bekoel van je uitzinnigheid en kom tot bezinning. De zachtmoedigheid in eigen persoon nodigt je uit, het heil klopt bij je aan, het Leven roept je terug tot het leven.

 

Toen de Heer aan zijn verrader het ingedoopte brood had toegereikt en hem aldus duidelijker dan tevoren had aangewezen, maakte de duivel zich geheel en al meester van Judas. Door hem slechte gedachten in te geven, had de boze hem reeds aan zich gebonden, maar nu raakte de leerling volledig in zijn macht door het begaan van de misdaad. Want Judas was slechts lichamelijk aanwezig bij zijn disgenoten, maar met zijn geest bereidde hij het optreden voor van afgunstige priesters, valse getuigen en van een opgeruide argeloze menigte. Tenslotte sprak de Heer, toen Hij gezien had op welke schanddaad Judas bedacht was: ‘Wat gij te doen hebt, doe dat spoedig’ (Joh. 13, 27). Dit woord komt niet van iemand die beveelt, maar van iemand die zwijgt en niet bang is, maar bereid. Hier spreekt Hij die Heer is over alle tijden: Hij houdt de verrader niet tegen, Hij doet de wil van zijn Vader voor de verlossing van de wereld, zonder de misdaad van zijn vervolgers uit te lokken of te vrezen.

 

Maar Judas laat zich door de duivel overhalen. Hij gaat van Christus weg en verbreekt de gemeenschap met de apostelen. Wat de Heer hierna doet, is niet ingegeven door angstige vrees, maar alleen door bezorgdheid voor het heil van hen die Hij zal verlossen. De tijd die Hem nog rest vóór de aanslag van zijn vervolgers, gebruikt Hij geheel, zoals uit het evangelie van Johannes blijkt, voor diepzinnige gesprekken en voor onderricht in zijn leer. Tenslotte slaat Hij zijn ogen ten hemel en bidt Hij de Vader voor de gehele Kerk. Hij vraagt dat allen die door de Vader aan de Zoon gegeven zijn of zullen worden, één mogen zijn en onverdeeld blijven, verenigd in de heerlijkheid van de Verlosser.

 

Bron: Nederlands Getijdengebed, Lezingendienst Witte Donderdag. 

 

Post Scriptum: De Kerk heeft zich nooit uitgesproken over het lot van Judas Iskariot die de Heer verraden heeft. Uit de H.Schrift weten we echter wel, dat er teksten zijn die nou niet bepaald een goed einde voorspelden voor Judas. In het Evangelie naar Johannes hoofdstuk 6 vers 70(71) zegt de Heer: "Heb Ik u alle twaalf niet uitverkoren? En toch, één van u is een duivel. Hiermee bedoelde hij Judas, de zoon van Simon Iskariot. Want deze van de twaalf, zou Hem verraden". De Heer noemt Judas nu een duivel en ook in de preek van Paus Leo de Grote komt dit naar voren. Zou een duivel soms in de Hemel kunnen worden opgenomen? Het antwoord is natuurlijk nee. Daar is namelijk (helaas) een andere plaats voor. 

 

Verder denk ik dat het niet alleen Judas was die de Heer zou verraden, maar dat er vele Judassen, vele verraders in de eeuwen daarna zouden opstaan die het zelfde zouden doen. Hoeveel leden van het Mystieke Lichaam van Christus zijn niet in de loop der eeuwen verraden, uitgeleverd om mishandeld te worden en gedood? De boeken van de Martelaren staan er vol van. 

 

Uit de Traditio en de Schrift weten we dat niet alleen de H.Eucharistie, maar ook op Witte Donderdag het H.Priesterschap door Christus is ingesteld. Uit de brieven van de vroegere Pausen weten we dat de Heer de Apostelen ook de H.Oliën heeft leren bereiden. Deze H.Oliën worden gebruikt bij de wijding van Priesters, bij het H.Doopsel, de zalving in het H.Vormsel en de Ziekenzalving. 

Palmzondag - Begin van de Goede Week

Uit een homilie van de heilige priester Beda de Eerbiedwaardige († 735) Christus is het ware paaslam.

De middelaar tussen God en de mensen, de mens Christus Jesus (vgl. 1 Tim. 2, 5), was uit de hemel neergedaald om te lijden en te sterven voor het heil van de mensheid. Toen het uur van zijn lijden naderbij kwam, wilde Hij de plaats naderen waar Hij zou lijden, mede om duidelijk te maken dat Hij niet gedwongen maar vrijwillig het lijden op zich nam. Hij wilde op een ezel komen en door het talrijke volk als koning worden toegejuicht. Zo zou iedereen begrijpen dat Hij de Messias was, van wie in de profetie van Zacharia (9, 9) was gezegd dat Hij op deze wijze zou komen. Vijf dagen voor Pasen wilde Hij komen, zoals wij kunnen opmaken uit het evangelie van Johannes (12, 1.12): ook hierdoor toonde Hij dat Hij het smetteloze Lam was, bestemd om de zonden van de wereld weg te nemen.

 

Volgens het wettelijk voorschrift moest immers het paaslam, dat herinnerde aan de bevrijding van Israël uit de slavernij van Egypte, vijf dagen voor Pasen in huis worden genomen, en op de dag van Pasen in de avond worden geslacht. Dit alles duidde op Hem die, alvorens ons met zijn bloed te verlossen, vijf dagen voor Pasen - dat is vandaag - Jeruzalem binnenging, omstuwd door een juichende volksmenigte. Zo ging Hij op weg naar Gods tempel, waar Hij dagelijks onderricht gaf.

 

Op het einde van de vijfde dag bracht Hij de van oudsher overgeleverde paasgebruiken tot vervulling: ter vervanging van de tekens van het oude paasmaal gaf Hij zijn leerlingen het sacrament van het nieuwe Pasen dat zij voortaan zouden vieren. Daarna ging Hij naar buiten en begaf zich naar de Olijfberg. Hier werd Hij door zijn tegenstanders gevangen genomen en de volgende dag gekruisigd. Zo bevrijdde Hij ons van de heerschappij van de duivel op de dag waarop het oude volk van de Hebreeën, na het slachten van het lam, het juk van de Egyptische overheersing had afgeworpen. De Heer Jesus Christus ging dus als paaslam, vijf dagen vóór zijn lijden en sterven, naar de plaats waar Hij zou lijden. 

 

Aldus maakte Hij duidelijk dat Hij het was van wie de profeet Jesaja gezegd had: ‘Zoals een lam is Hij ter slachting geleid en zoals een schaap dat stom is voor zijn scheerders, heeft Hij zijn mond niet geopend’ (53, 7). En hieraan gaat vooraf: ‘Hij werd gewond om onze zonden en door zijn striemen zijn wij genezen’ (Jes. 53, 5 - Vulg.)

 

Bron: Nederlands Getijdengebed Palmzondag, Lezingendienst. 

Maria Boodschap

Uit de apostolische exhortatie van paus Paulus VI († 1978) over de Mariaverering

Maria ontvangt gelovig het Woord van God.

 

De viering van de aankondiging van de Heer is tegelijk een feest van Christus en van de Maagd. Dat wil zeggen: van het Woord dat de zoon van Maria (vgl. Mc. 6, 3) wordt, en van de Maagd die moeder wordt van God.

 

Wat nu Christus betreft: in hun liturgie, onuitputtelijk in rijkdom aan gedachten, vieren oost en west dit feest als de herdenking van het heilbrengend ‘fiat’, dat door het mens geworden Woord werd uitgesproken bij zijn intrede in deze wereld: ‘Ik kom, Heer, om uw wil te doen’ (Heb. 10, 7; Ps. 40 (39), 8-9). Het is tevens de herdenking van het begin van de verlossing, van de onverbrekelijke verbintenis tussen de goddelijke en de menselijke natuur in de ene persoon van het Woord.

 

Wat Maria aangaat: deze dag wordt ook gevierd als een feest van de nieuwe Eva, de gehoorzame en trouwe Maagd, die door de werking van de heilige Geest moeder van God is geworden en tevens moeder van de levenden, ware ark van het verbond en ware tempel van God, omdat zij de enige Middelaar (vgl. 1 Tim. 2, 5) in haar schoot mocht ontvangen. Dit alles is zij geworden dankzij haar edelmoedig ‘fiat’ (vgl. Lc. 1, 38). Zo is dit feest de herdenking van het hoogtepunt van de heilsdialoog tussen God en mens; het is ook de gedachtenis van de vrije toestemming van de Maagd en van haar medewerking aan de uitvoering van het goddelijk verlossingsplan.

 

Maria is de luisterende Maagd die het woord van God gelovig ontvangt. Geloof was voor haar de voorwaarde en de weg tot het goddelijk moederschap. Want zoals Augustinus zegt: ‘De heilige Maria heeft Hem die zij door te geloven ter wereld bracht, ook door te geloven ontvangen.’ Toen na haar aarzeling haar moeilijkheid door de engel was weggenomen, heeft zij vol geloof Christus eerst in haar hart en dan in haar schoot ontvangen. Dit gebeurde nadat zij gezegd had: ‘Zie de dienstmaagd des Heren; mij geschiede naar uw woord’ (vgl. Lc. 1, 23-38). Om dit geloof werd zij zalig geprezen. Dit geloof schonk haar de zekerheid dat de belofte vervuld zou worden: ‘Zalig zij die geloofd heeft dat tot vervulling zal komen wat haar vanwege de Heer gezegd is’ (Lc. 2, 45). Met dit geloof dacht zij, als hoofdpersoon en kroongetuige bij Christus’ menswording, later terug aan de gebeurtenissen van zijn kindsheid. En zij overwoog dit alles in haar hart (vgl. Lc. 2, 19.51).

 

Maria is het voorbeeld van de gehele kerk bij de viering van de goddelijke eredienst. Daarom is zij ook voor elke christen de leermeesteres inzake toewijding aan God. Vooral echter is Maria het voorbeeld van de eredienst waardoor men van zijn eigen leven een offergave aan God maakt. Dit leert de kerk ons vanouds, maar wij kunnen dit ook leren van de Maagd zelf die op Gods boodschap antwoordde: ‘Zie de dienstmaagd des Heren; mij geschiede naar uw woord’ (Lc. 1, 38).

 

Bron: Nederlands Getijdengebed Lezingendienst. 

Over de Gemeenschap der Heiligen

We zeggen dit elke Zondag tijdens de H.Mis als wij het Credo (de Geloofsbelijdenis) belijden. "Ik geloof in de Heilige Geest, de Heilige Katholieke Kerk, de Gemeenschap van de Heiligen, de vergeving van de zonden, de Verrijzenis van het lichaam, en het Eeuwig Leven, Amen". Maar hoeveel Katholieken weten eigenlijk wat die "Gemeenschap der Heilgigen" echt betekent? 

 

Het negende artikel van het Credo leert ons dat krachtens de innige band tussen al haar leden, in de Kerk, alle geestelijke goederen van die leden gemeenschappelijk zijn. Dit geldt zowel voor alle goederen inwendig als uitwendig.

 

De gemeenschappelijke inwendige goederen zijn de genade door de H.Sacramenten, het Geloof, de Hoop, de Liefde en de oneindige verdiensten van Jesus Christus, de overvloedige verdiensten van de Heilige Maagd Maria en de andere Heiligen, en de vrucht van alle goede werken die er in de Kerk geschieden.

 

De gemeenschappelijke uitwendige goederen, zijn de H.Sacramenten, het Offer van de H.Mis, de openbare gebeden, de godsdienstige ceremonies, en alle andere uitwendige praktijken, die de gelovigen verbinden. 

 

Maar niet iedereen heeft deel aan de gemeenschap van goederen. Alleen de Christenen die in staat van genade zijn hebben daar gemeenschap in. Wie in staat van doodzonde verkeert, heeft geen deel aan die gemeenschap van goederen. De reden is, omdat de genade van God, het bovennatuurlijke leven van de ziel, de gelovigen met God en met Jesus Christus verenigt, als levende leden, wat hen geschikt maakt om werken te verrichten die verdienstelijk zijn voor het Eeuwig Leven. Zij die dus in staat van doodzonde leven zijn verstoken van Gods genade en uitgesloten van de gemeenschap in de geestelijke goederen. Zij kunnen geen werken verrichten die verdienstelijk zijn voor het Eeuwig Leven. Hoe verkrijgen wij de staat van genade terug als wij een doodzonde hebben begaan? Die krijgen wij door het H.Sacrament van Boete en Verzoening (de Biecht) te ontvangen.

 

Maar de Christenen die in staat van doodzonde leven hebben toch nog voordeel van de inwendige geestelijke goederen van de Kerk, in zoverre zij het onuitwisbaar merkteken van het Christen-zijn bewaren, en ook de deugd van het Geloof: de wortel van alle rechtvaardiging. Daarom worden zij geholpen door de gebeden en goede werken van de gelovigen, die voor hen de genade van bekering kunnen verkrijgen. Wie in staat van doodzonde is kan deel hebben aan de uitwendige goederen van de Kerk, mits zij maar niet van de Kerk gescheiden zijn door de Canonieke straf van de excommunicatie.

 

De leden van die gemeenschap worden Heiligen genoemd, omdat allen tot de heiligheid geroepen zijn en omdat velen onder hen al tot volmaakte heiligheid gekomen zijn. 

 

De Gemeenschap der Heiligen strekt zich niet alleen uit tot de Hemel, maar ook tot het Vagevuur, het Purgatorium, omdat de Liefde de drie Kerken verenigt: de Zegenvierende Kerk, de Strijdende Kerk en de Lijdende Kerk. De heiligen bidden voor ons tot God en voor de zielen in het Vagevuur. Wijzelf brengen eer en glorie aan de heiligen en kunnen de zielen in het Vagevuur verlichting brengen door voor hen H.Missen, aalmoezen, aflaten en andere goede werken op te dragen.  

Verwarring Zaaiers

Nog niet zo lang geleden werd mij voorgehouden dat de Katholieke Kerk niet de Kerk van Christus is, maar de kerk van Paulus. Met andere woorden: Paulus had maar iets verzonnen en het kwam niet overeen wat de Stichter van de Kerk, Onze Heer Jesus Christus had gewild en geleerd.

 

Natuurlijk is dat klinkklare nonsens. Maar het wordt vooral interessant wie precies deze stelling heeft gelanceerd. En dan blijken het o.a. atheïsten en vrijmetselaars te zijn geweest die deze stelling huldigden en de verwarring hebben gezaaid. Met andere woorden: de vijanden van ons Geloof beweerden dat de Kerk van Christus die van Paulus was. De bedoeling is niet alleen duidelijk (verwarring zaaien), maar opzettelijk proberen de Katholieke Christen zó aan het twijfelen, ja, aan het wankelen te brengen, dat hij de Kerk ook verlaat. Want wie wil nu graag bij een Kerkgenootschap aangesloten blijven als er wordt gezegd dat het bedrog is?

 

Maar de vijanden van ons geloof hadden één ding over het hoofd gezien: en dat blijkt juist uit de Brief van de Apostel Paulus aan de Galaten, dat het Evangelie door Paulus gepredikt, was goedgekeurd door de overige Apostelen (Zie daarvoor Brief aan de Galaten hoofdstuk 2 vers 1 t/m 9) en dat er dus een eenheid tussen de Apostelen en de Apostel Paulus aanwezig was. Hoe kan je van een eenheid spreken (dus ook in de Leer) als de één iets anders beweert dan wat die andere Apostelen zeggen en leren? Dat is gewoonweg niet logisch. Dus de stelling van deze vrijmetselaars en Godloochenaars snijdt volgens de H.Schrift gewoon geen hout. Het is juist via de brieven van Paulus duidelijk te bewijzen dat de "kerk van Paulus" pure onzin is. Bovendien wijst Paulus altijd naar Christus en nooit naar zichzelf. En als de verkondigde Leer door Paulus een andere was dan de echte Leer, dan was die van Paulus door latere Concilies wel veroordeeld geweest. En dat is nooit gebeurd!

 

Gelukkig kun je tegenwoordig via het internet een aantal stellingen en beweringen vrij grondig natrekken en dan vallen ze wel heel erg snel door de mand. En zo hoort het ook. Van de mand in de vuilnismand, om het maar zo even te zeggen. 

Het gesprek met de Samaritaanse vrouw

In de Novus Ordo van deze Zondag wordt het Evangelie verteld waarbij onze Heer Jesus Christus een ontmoeting heeft met een Samaritaanse vrouw en een gesprek met haar aangaat. Dat feit alleen is al opmerkelijk, aangezien Samaritanen en Joden, zeker vroeger, niet met elkaar omgingen. In feite zagen ze elkaar als religieuze rivalen. Een van de belangrijkste redenen was dat de Joden God vereerden in de Tempel in Jeruzalem, en bij de Samaritanen werd God vereerd op de berg Gerizim.

 

Maar het gesprek tussen Jesus en de Samaritaanse loopt opvallend genoeg over een dubbel onderwerp dat onderling nauw verband houdt. Jesus geeft het levende water van de Goddelijke genade (vers 7-15). Met het levende water wordt het vloeiende bronwater bedoeld, tegenover het dode stilstaande putwater. De Jacobsput waar de Samaritaanse vrouw kwam putten, was een welput die op een diepte van 32 meter door een verborgen bron werd gevoed. In feite wordt de Jacobsput in die zin als een symbool gezien van Christus zelf, maar dan als de bron van alle genaden. Het levend water van die Goddelijke genade die Jesus ons geeft is het beeld van de levenskracht van de genade die ons gegeven wordt. 

 

Het is ook logisch dat van het gewone putwater de dorst steeds weer terugkeert en dat men bij die put steeds moet terugkeren om weer water op te halen. De levenskracht van het levende water dat Christus geeft is zo sterk, dat zij eeuwig leven schenkt. Opvallend is ook dat de Samaritaanse tijdens het gesprek een steeds dieper inzicht krijgt wie Jesus werkelijk is. Eerst zegt ze dat Hij een profeet is. Op het laatst zeg ze "misschien is Hij wel de Messias!". Het verhaal gaat dus niet alleen over een steeds dieper inzicht over het onderwerp van de Goddelijke genade, maar ook over de ware identiteit van Jesus. 

 

Opvallend is de eerste lezing genomen van het Boek Exodus, waar de Israelieten hevige dorst lijden en tegen Moses en God morden. De Heer heeft toen de rots aangewezen waar Moses met de staf geslagen op die rots het water voor de Israelieten voortbracht. Voor de Apostel Paulus was die rots, de geestelijke Rots, de Christus, waar de Israelieten konden drinken.  

 

Al met al een zeer diepzinnig stuk Evangelie waar we veel kunnen leren. 

Overweging Gedaanteverandering van de Heer

Uit een preek van Anastasius, abt van het klooster op de Sinaï († na 700), op het feest van de Gedaanteverandering van de Heer.

Dit mysterie werd door Jesus aan zijn leerlingen geopenbaard op de berg Tabor. Op weg daarheen had Hij hun gesproken over het rijk en over zijn wederkomst in heerlijkheid. Maar omdat zij wellicht nog niet voldoende zeker waren van wat Hij hun over dit rijk had verkondigd, wilde Hij hun tenslotte in het diepst van hun hart hiervan ten stelligste overtuigen. Het was zijn bedoeling hen door de gebeurtenissen van het ogenblik te brengen tot geloof in het toekomstige. Daarom liet Hij hen getuige zijn van een wonderbare verschijning, een goddelijke openbaring op de berg Tabor, bij wijze van voorafbeelding van het rijk der hemelen. Het was alsof Hij hun zei: om te beletten dat deze tussentijd ongeloof in u doet opkomen, daarom zeg Ik u onmiddellijk, reeds nu: voorwaar, er zijn er onder de hier aanwezigen, die de dood niet zullen ervaren, voordat zij de Mensenzoon zullen zien komen in de heerlijkheid van zijn Vader (vgl. Mt. 16, 28).

 

Om aan te tonen dat de macht van Christus beantwoordt aan zijn wil, voegt de evangelist hieraan toe: ‘Zes dagen later nam Jesus Petrus, Jakobus en diens broer Johannes met zich mee en bracht hen boven op een hoge berg waar zij alleen waren. Hij werd voor hun ogen van gedaante veranderd: zijn gelaat begon te stralen als de zon en zijn kleed werd glanzend als het licht. Opeens verschenen hun Mozes en Elia die zich met Hem onderhielden’ (Mt. 17, 1-3).

 

Dit zijn de wonderlijke feiten, eigen aan deze dag, dit is het heilsmysterie dat zich heden op de berg voor ons heeft voltrokken. Want wat ons thans samenbrengt, is zowel de dood des Heren als dit Christusfeest. Willen wij nu met de uitverkoren en door Gods Geest geleide leerlingen dieper doordringen in deze onuitsprekelijke en heilige mysteries, laten wij dan luisteren naar de goddelijke stem die ons vanuit den hoge, vanaf de top van de berg, nadrukkelijk samenroept.

 

Daarheen moeten wij ons haasten om Jesus te volgen, die hier op aarde onze leidsman naar de hemel en onze voorloper is. Met Hem zullen wij eens stralen van licht dat alleen zichtbaar is voor de ogen van de geest. Tot in het diepste van onze ziel vernieuwd, zullen wij op zijn beeld gelijken en, evenals Hij, in een oogwenk van gedaante worden veranderd, vergoddelijkt en gereedgemaakt voor wat boven is.

 

Laten wij dan welgemoed en vol vreugde ons haasten naar de berg en de wolk binnengaan als een andere Mozes of Elia, Jakobus en Johannes. Laten wij zijn zoals Petrus: in vervoering om dit goddelijke visioen en deze verschijning, als het ware verheven boven de wereld, aan de aarde onttrokken. Treed uit het lichaam, verlaat deze schepping en keer u tot de Schepper, tot wie Petrus, geheel buiten zichzelf, zei: ‘Heer, het is goed dat wij hier zijn’ (Mt. 17, 4).

 

Inderdaad, Petrus, het is werkelijk goed hier te zijn met Jesus en hier voor eeuwig te blijven. Wat is er heerlijker dan met God te zijn, op Hem te mogen gelijken en in het licht te wonen? Ja, wij bezitten God reeds in onszelf, nu reeds zijn wij van gedaante veranderd, herschapen naar het beeld van God. Daarom moet ieder van ons vol blijdschap uitroepen: het is goed dat wij hier zijn, waar alles straalt van licht, waar vreugde is, geluk en zaligheid. Hier wordt ons hart vervuld van rust, vrede en zoetheid. Hier laat Christus, onze God, zich zien. Hier wil Hijzelf met de Vader bij ons verblijf nemen en zegt Hij bij zijn komst: ‘Vandaag is dit huis heil ten deel gevallen’ (Lc. 19, 9). Hier zijn met Christus de schatten van de eeuwige goederen in grote overvloed; hier weerspiegelt zich de eeuwigheid en zien wij de voorafbeelding van onze toekomst.

Bron: Nederlands Getijdengebed.