Grote toename Nieuwe Katholieken!

Er is een grote toename te melden van nieuwe Katholieken die tot de Rooms Katholieke Kerk zijn toegetreden tijdens de Paasnacht van 2026. Volgens de cijfers in de pers en de Bisschoppenconferentie, zijn er in Nederland, België en Frankrijk veel nieuwe Katholieken bijgekomen. Om met Frankrijk te beginnen: daar is het aantal werkelijk behoorlijk hoog. Er zijn meer dan 21.000 nieuwe Katholieken bijgekomen die in de Paasnacht het Heilig Doopsel, het Heilig Vormsel en de Eerste Heilige Communie ontvangen hebben. Dat is een stijging van maar liefst 20% ten opzichte van vorig jaar. Zelfs de Franse bisschoppen stonden verbaasd over het aantal nieuwe Katholieken. In Nederland en Belgie zijn maar liefst 1.259 nieuwe Katholieken bijgekomen. In Nederland was dat 570 en in België 689. Dit is echt verheugend, vooral voor Frankrijk. Op het moment van schrijven heb ik verder geen nieuwe cijfers van de overige kerkprovincies, maar deze spreken toch wel voor zich! Ik vraag mij nu af wat het totaal zou zijn als alle cijfers van nieuwe Katholieken bekend gemaakt zouden worden.

 

In een brief die met de equête werd gepubliceerd, zei de Franse Aartsbisschop Olivier de Germay van Lyon dat de toegenomen aantallen "blijven verbazen". "Hoewel we lang de moeilijkheid hebben gevoeld - zo niet het onvermogen - van onze consumptiemaatschappij om te reageren op de diepste aspiraties van de menselijke persoon, worden we niettemin getroffen door de plotselingheid en de omvang van de dorst naar God die vandaag wordt uitgedrukt," zo scheef Aartsbisschop de Germay.

 

Ook in Rome, in de Basilica Major Sint Pieter, waren er 10 nieuwe Katholieken aanwezig. Zij ontvingen van Z.H. de Paus het Heilig Doopsel, het H.Vormsel en de H.Eucharistie. Het werd live uitgezonden op het YouTube-kanaal van Vaticaanstad (zie foto).

 

Gelukkig gaat het met de Katholieke Kerk de goede kant op! Het is duidelijk dat er altijd licht gloort na een periode van duisternis en de soms regelrechte vervolging door de media en de kranten die wij in Europa te verduren hebben kregen. Dus laten wij ons geen negativiteit aanpraten: we zijn er misschien nog niet, maar het begin is er!

CHRISTUS RESURREXIT VERE ALLELUIA!

 

Stille Zaterdag - Grafrust van de Heer

O Christus, Heer der hemelen,

Gij, die de wereld hebt gered

en door de weldaad van het kruis

ons uit de macht der dood ontzet.

U smeken wij met aandrang, Heer,

dat Gij uw gaven levend houdt,

die Gij aan alle volkeren

door dit geheim hebt toevertrouwd.

 

Zachtmoedig en onschuldig Lam

dat voor de wereld hebt geboet,

de kleren der heiligen

hebt Gij gewassen in uw Bloed.

Die Gij verlost hebt voor de prijs,

Heer, van uw Lichaam en uw Bloed,

voert Gij verrijzend hemelwaarts

waar Gij hen eeuwig zingen doet.

Heer, neem ons bij de Vader op

en maak ons eens aan hen gelijk

die Gij uit alle volkeren

gemaakt hebt tot uw koninkrijk.

Goede Vrijdag - Lijden en sterven van de Heer

Uit een preek van Hugo van Sint Victor († 1142)

Alles is volbracht, dat wil zeggen: alles is vervuld.

‘Toen Jesus van de zure wijn genomen had, zei Hij: het is volbracht. Daarop boog Hij het hoofd en gaf de geest’ (Joh. 19, 30). Slechts een kort woord, dierbaren, hebben wij aangehaald, maar dit is boven alles verheven, want het beschrijft ons de voltooiing van onze verlossing. In Christus’ dood zijn alle voorafbeeldingen die erop betrekking hebben, tot vervulling gekomen. En wat de profeten over dit sterven hebben voorspeld, is nu vervuld. Daarom heeft de Heer tot de apostelen gezegd: ‘Wij trekken op naar Jeruzalem. Daar zal aan de Mensenzoon alles vervuld worden wat door de profeten geschreven is’ (Lc. 18, 31).

 

Alles is volbracht. In de dood van Christus is de voorafbeelding vervuld die wij zien in de schepping van Eva uit de zijde van de slapende Adam, want dit betekende de verlossing van de Kerk door het bloed dat uit de zijde van de gestorven Christus vloeide. Vervuld is ook een ander beeld: uit afgunst doodde Kaïn zijn broer Abel, want dit betekende dat Jezus uit afgunst door mensen uit zijn eigen volk aan Pilatus zou worden overgeleverd om gekruisigd te worden. Vervuld is nu in hogere zin wat Abraham deed die zijn zoon Isaäk op het altaar, op een stapel hout, legde om hem als offer aan God op te dragen. Dit betekende dat de mensheid haar zoon Christus, naar het vlees uit haar geboren, op het kruis ten offer zou brengen aan God. Vervuld is in dezelfde zin de voorafbeelding die wij kennen in het slachten van het paaslam toen God de kinderen van Israël bevrijdde uit de slavernij van Egypte. Dit betekende dat het geestelijke Israël door Christus’ dood bevrijd zou worden van het juk van de boze machten. Vervuld is het teken dat Mozes stelde, toen hij het bittere water zoet maakte door er hout in te werpen en toen hij water uit de rots liet stromen. Dit alles verwees immers naar Christus, die door zijn bittere dood de hardheid van de oude wet zou vervangen door de zachtheid van zijn juk. Hij zou voor ons uit de ware rots, die Hijzelf was, stromen van levend water laten vloeien die duidden op de Geest. Vervuld is het voorschrift over de zondebok, die de zonden van het volk naar de woestijn moest dragen: dit was een beeld van Hem die onze zonden zou wegnemen.

 

In Christus’ dood zijn ook de voorzeggingen van de profeten in vervulling gegaan. Vervuld is wat Mozes heeft gezegd: ‘Een gehangene aan een paal is door God vervloekt’ (*) (Deut. 21, 23). Daarom zegt de Apostel: ‘Christus heeft ons vrijgekocht van de vloek der wet door zelf voor ons een vervloekte te worden’ (Gal. 3, 13). Vervuld is wat David zei: ‘Zij deden vergif in mijn voedsel, zij lesten mijn dorst met azijn’ (Ps. 69 (68), 32). Vervuld is ook de voorzegging van Jesaja (53, 8): ‘Hij is geslagen om de weerspannigheid van mijn volk’, en: ‘Hij is ten offer gebracht, omdat Hij het zelf wilde’ (Jes. 53, 7 - Vulg.). Er zijn dus vele dingen vervuld: verre voorafbeeldingen en profetische voorzeggingen die betrekking hebben op de dood van Christus. Maar wie zou alle beelden en uitspraken kunnen tellen en verklaren? Alles is volbracht, want al wat vóór Christus’ dood moest geschieden is in zijn dood vervuld.

 

De dood van de Heer is daarom voor ons het volkomen herstel van het leven, verzoening met God, kwijtschelding van schuld, toekenning van gerechtigheid; zijn dood betekent voor ons het sluiten van het dodenrijk, het opengaan van de hemel, de vernietiging van de straf en het verkrijgen van de heerlijkheid. Volbracht is dus alles: al het kwade is weggenomen, al het goede is tot volmaaktheid gebracht. Terecht staat er dus geschreven dat Jezus, toen Hij van de zure wijn genomen had, zei: ‘Het is volbracht.’

 

Post Scriptum: In Nederland is Goede Vrijdag en Aswoensdag een verplichte vasten en onthoudingsdag. Dat betekent dat men geen vlees eet, en slechts één volle maaltijd gebruikt. Tussendoor mag uiteraard met mate iets genuttigd worden. 

 

Post Scriptum 2: Op Goede Vrijdag begint weer de Noveen van de Goddelijke Barmhartigheid. De gebeden en de Rozenkrans staan aan de zijkant van dit Blog. Door deze Noveen wil de Heer de zielen alle mogelijke genaden geven. Jesus wil de wereld namelijk redden door zijn Oneindige Barmhartigheid. 

 

(*) Volgens een commentaar in de PC-Bijbel werd in sommige gevallen het lijk van een ter doodveroordeelde aan een paal gehangen tot vergroting van de schande. Christus zelf is overigens aan een kruis genageld (en niet aan een paal zoals Jehova-getuigen beweren), omdat alleen bij de Romeinse bestraffing van de kruisiging met een kruis, de tekst van de aanklacht van die veroordeelde bovenaan werd toegevoegd, zoals de H.Evangeliën ons vertellen. Bij een kruisiging via een paal (Crux Simplex) werd die veroordeling weggelaten. Bij de Crux Simplex trad de dood van de veroordeelde binnen een paar minuten in wegens verstikking, maar bij Christus duurde het ongeveer 3 uur voordat de dood intrad. Christus werd gekruisigd via de Crux Immissa (Latijns Kruis) waar die veroordeling bovenaan werd toegevoegd.

Witte Donderdag - Instelling H.Eucharistie

Uit een preek van de heilige paus Leo de Grote († 461) over het lijden van de Heer.

De gebeurtenissen tijdens het laatste paasmaal.

 

Dierbaren, op duidelijke wijze moest vervuld worden wat reeds lang tevoren door een voorafbeelding van het mysterie was beloofd: het ware Lam moest de plaats innemen van het zinnebeeldig lam, en één enkel offer zou een einde maken aan de veelheid en verscheidenheid van slachtoffers. Want alle voorschriften, van Godswege door Mozes gegeven betreffende het slachten van het paaslam, waren voorzeggingen over Christus en, in het bijzonder, aankondigingen van zijn offerdood. De schaduw moet echter wijken voor de werkelijkheid, de beelden moeten verdwijnen voor de waarheid. Daarom wordt het oude godsdienstige gebruik vervangen door een nieuw sacrament; daarom komt een nieuw offerlam in de plaats van het oude, en maakt het bloed van dit lam het bloed van het andere overbodig. Zo vindt het paasfeest van de oude wet in zijn verandering zijn ware vervulling.

 

Jesus maakt een einde aan het oude verbond en Hij stelt een nieuw Pasen in. Hij gaat met zijn leerlingen aan tafel om het mysterievolle avondmaal te houden. Terwijl in de voorhof van Kajafas wordt besproken hoe men aan Christus de hand zal kunnen slaan, stelt de Heer het sacrament van zijn Lichaam en Bloed in. Zo leerde Hij hun welk offer aan God moest worden opgedragen. Zelfs van dit mysterie weerde Hij de verrader niet. Aldus was er voor Judas geen reden om verbitterd te zijn over onrechtvaardige behandeling, terwijl Jesus toch zijn boze bedoelingen op voorhand kende. Zelf was Judas de oorzaak van zijn ondergang en de reden van zijn ontrouw: hij volgde de duivel als zijn gids en weigerde Christus als zijn leidsman. Door te verklaren: ‘Voorwaar, Ik zeg u: één van u zal Mij overleveren’ (Mt. 26, 21) toonde de Heer dat Hij wist wat er in zijn verrader omging. Hij wilde hem evenwel niet door een ruwe en openlijke terechtwijzing te schande maken, maar Hij richtte zich tot hem met een milde en stilzwijgende vermaning. Hiermee wilde Hij bereiken dat Judas, zonder de schande van een vernedering, door berouw gemakkelijker op de rechte weg zou kunnen terugkeren.

 

Waarom, ongelukkige, blijf je ongevoelig voor zo’n grote lankmoedigheid? Zie, de Heer straft je niet voor je vermetelheid. Christus maakt je aan niemand, tenzij aan jezelf bekend; noch je naam noch je persoon wordt onthuld, maar alleen je hart met zijn geheimen wordt geraakt door zijn woord van waarheid en barmhartigheid. Noch de eer van het apostelschap noch de deelname aan de heilige tekenen wordt je ontzegd. Keer terug van je misstap, bekoel van je uitzinnigheid en kom tot bezinning. De zachtmoedigheid in eigen persoon nodigt je uit, het heil klopt bij je aan, het Leven roept je terug tot het leven.

 

Toen de Heer aan zijn verrader het ingedoopte brood had toegereikt en hem aldus duidelijker dan tevoren had aangewezen, maakte de duivel zich geheel en al meester van Judas. Door hem slechte gedachten in te geven, had de boze hem reeds aan zich gebonden, maar nu raakte de leerling volledig in zijn macht door het begaan van de misdaad. Want Judas was slechts lichamelijk aanwezig bij zijn disgenoten, maar met zijn geest bereidde hij het optreden voor van afgunstige priesters, valse getuigen en van een opgeruide argeloze menigte. Tenslotte sprak de Heer, toen Hij gezien had op welke schanddaad Judas bedacht was: ‘Wat gij te doen hebt, doe dat spoedig’ (Joh. 13, 27). Dit woord komt niet van iemand die beveelt, maar van iemand die zwijgt en niet bang is, maar bereid. Hier spreekt Hij die Heer is over alle tijden: Hij houdt de verrader niet tegen, Hij doet de wil van zijn Vader voor de verlossing van de wereld, zonder de misdaad van zijn vervolgers uit te lokken of te vrezen.

 

Maar Judas laat zich door de duivel overhalen. Hij gaat van Christus weg en verbreekt de gemeenschap met de apostelen. Wat de Heer hierna doet, is niet ingegeven door angstige vrees, maar alleen door bezorgdheid voor het heil van hen die Hij zal verlossen. De tijd die Hem nog rest vóór de aanslag van zijn vervolgers, gebruikt Hij geheel, zoals uit het evangelie van Johannes blijkt, voor diepzinnige gesprekken en voor onderricht in zijn leer. Tenslotte slaat Hij zijn ogen ten hemel en bidt Hij de Vader voor de gehele Kerk. Hij vraagt dat allen die door de Vader aan de Zoon gegeven zijn of zullen worden, één mogen zijn en onverdeeld blijven, verenigd in de heerlijkheid van de Verlosser.

 

Bron: Nederlands Getijdengebed, Lezingendienst Witte Donderdag. 

 

Post Scriptum: De Kerk heeft zich nooit uitgesproken over het lot van Judas Iskariot die de Heer verraden heeft. Uit de H.Schrift weten we echter wel, dat er teksten zijn die nou niet bepaald een goed einde voorspelden voor Judas. In het Evangelie naar Johannes hoofdstuk 6 vers 70(71) zegt de Heer: "Heb Ik u alle twaalf niet uitverkoren? En toch, één van u is een duivel. Hiermee bedoelde hij Judas, de zoon van Simon Iskariot. Want deze van de twaalf, zou Hem verraden". De Heer noemt Judas nu een duivel en ook in de preek van Paus Leo de Grote komt dit naar voren. Zou een duivel soms in de Hemel kunnen worden opgenomen? Het antwoord is natuurlijk nee. Daar is namelijk (helaas) een andere plaats voor. 

 

Verder denk ik dat het niet alleen Judas was die de Heer zou verraden, maar dat er vele Judassen, vele verraders in de eeuwen daarna zouden opstaan die het zelfde zouden doen. Hoeveel leden van het Mystieke Lichaam van Christus zijn niet in de loop der eeuwen verraden, uitgeleverd om mishandeld te worden en gedood? De boeken van de Martelaren staan er vol van. 

 

Uit de Traditio en de Schrift weten we dat niet alleen de H.Eucharistie, maar ook op Witte Donderdag het H.Priesterschap door Christus is ingesteld. Uit de brieven van de vroegere Pausen weten we dat de Heer de Apostelen ook de H.Oliën heeft leren bereiden. Deze H.Oliën worden gebruikt bij de wijding van Priesters, bij het H.Doopsel, de zalving in het H.Vormsel en de Ziekenzalving. 

Palmzondag - Begin van de Goede Week

Uit een homilie van de heilige priester Beda de Eerbiedwaardige († 735) Christus is het ware paaslam.

De middelaar tussen God en de mensen, de mens Christus Jesus (vgl. 1 Tim. 2, 5), was uit de hemel neergedaald om te lijden en te sterven voor het heil van de mensheid. Toen het uur van zijn lijden naderbij kwam, wilde Hij de plaats naderen waar Hij zou lijden, mede om duidelijk te maken dat Hij niet gedwongen maar vrijwillig het lijden op zich nam. Hij wilde op een ezel komen en door het talrijke volk als koning worden toegejuicht. Zo zou iedereen begrijpen dat Hij de Messias was, van wie in de profetie van Zacharia (9, 9) was gezegd dat Hij op deze wijze zou komen. Vijf dagen voor Pasen wilde Hij komen, zoals wij kunnen opmaken uit het evangelie van Johannes (12, 1.12): ook hierdoor toonde Hij dat Hij het smetteloze Lam was, bestemd om de zonden van de wereld weg te nemen.

 

Volgens het wettelijk voorschrift moest immers het paaslam, dat herinnerde aan de bevrijding van Israël uit de slavernij van Egypte, vijf dagen voor Pasen in huis worden genomen, en op de dag van Pasen in de avond worden geslacht. Dit alles duidde op Hem die, alvorens ons met zijn bloed te verlossen, vijf dagen voor Pasen - dat is vandaag - Jeruzalem binnenging, omstuwd door een juichende volksmenigte. Zo ging Hij op weg naar Gods tempel, waar Hij dagelijks onderricht gaf.

 

Op het einde van de vijfde dag bracht Hij de van oudsher overgeleverde paasgebruiken tot vervulling: ter vervanging van de tekens van het oude paasmaal gaf Hij zijn leerlingen het sacrament van het nieuwe Pasen dat zij voortaan zouden vieren. Daarna ging Hij naar buiten en begaf zich naar de Olijfberg. Hier werd Hij door zijn tegenstanders gevangen genomen en de volgende dag gekruisigd. Zo bevrijdde Hij ons van de heerschappij van de duivel op de dag waarop het oude volk van de Hebreeën, na het slachten van het lam, het juk van de Egyptische overheersing had afgeworpen. De Heer Jesus Christus ging dus als paaslam, vijf dagen vóór zijn lijden en sterven, naar de plaats waar Hij zou lijden. 

 

Aldus maakte Hij duidelijk dat Hij het was van wie de profeet Jesaja gezegd had: ‘Zoals een lam is Hij ter slachting geleid en zoals een schaap dat stom is voor zijn scheerders, heeft Hij zijn mond niet geopend’ (53, 7). En hieraan gaat vooraf: ‘Hij werd gewond om onze zonden en door zijn striemen zijn wij genezen’ (Jes. 53, 5 - Vulg.)

 

Bron: Nederlands Getijdengebed Palmzondag, Lezingendienst. 

Maria Boodschap

Uit de apostolische exhortatie van paus Paulus VI († 1978) over de Mariaverering

Maria ontvangt gelovig het Woord van God.

 

De viering van de aankondiging van de Heer is tegelijk een feest van Christus en van de Maagd. Dat wil zeggen: van het Woord dat de zoon van Maria (vgl. Mc. 6, 3) wordt, en van de Maagd die moeder wordt van God.

 

Wat nu Christus betreft: in hun liturgie, onuitputtelijk in rijkdom aan gedachten, vieren oost en west dit feest als de herdenking van het heilbrengend ‘fiat’, dat door het mens geworden Woord werd uitgesproken bij zijn intrede in deze wereld: ‘Ik kom, Heer, om uw wil te doen’ (Heb. 10, 7; Ps. 40 (39), 8-9). Het is tevens de herdenking van het begin van de verlossing, van de onverbrekelijke verbintenis tussen de goddelijke en de menselijke natuur in de ene persoon van het Woord.

 

Wat Maria aangaat: deze dag wordt ook gevierd als een feest van de nieuwe Eva, de gehoorzame en trouwe Maagd, die door de werking van de heilige Geest moeder van God is geworden en tevens moeder van de levenden, ware ark van het verbond en ware tempel van God, omdat zij de enige Middelaar (vgl. 1 Tim. 2, 5) in haar schoot mocht ontvangen. Dit alles is zij geworden dankzij haar edelmoedig ‘fiat’ (vgl. Lc. 1, 38). Zo is dit feest de herdenking van het hoogtepunt van de heilsdialoog tussen God en mens; het is ook de gedachtenis van de vrije toestemming van de Maagd en van haar medewerking aan de uitvoering van het goddelijk verlossingsplan.

 

Maria is de luisterende Maagd die het woord van God gelovig ontvangt. Geloof was voor haar de voorwaarde en de weg tot het goddelijk moederschap. Want zoals Augustinus zegt: ‘De heilige Maria heeft Hem die zij door te geloven ter wereld bracht, ook door te geloven ontvangen.’ Toen na haar aarzeling haar moeilijkheid door de engel was weggenomen, heeft zij vol geloof Christus eerst in haar hart en dan in haar schoot ontvangen. Dit gebeurde nadat zij gezegd had: ‘Zie de dienstmaagd des Heren; mij geschiede naar uw woord’ (vgl. Lc. 1, 23-38). Om dit geloof werd zij zalig geprezen. Dit geloof schonk haar de zekerheid dat de belofte vervuld zou worden: ‘Zalig zij die geloofd heeft dat tot vervulling zal komen wat haar vanwege de Heer gezegd is’ (Lc. 2, 45). Met dit geloof dacht zij, als hoofdpersoon en kroongetuige bij Christus’ menswording, later terug aan de gebeurtenissen van zijn kindsheid. En zij overwoog dit alles in haar hart (vgl. Lc. 2, 19.51).

 

Maria is het voorbeeld van de gehele kerk bij de viering van de goddelijke eredienst. Daarom is zij ook voor elke christen de leermeesteres inzake toewijding aan God. Vooral echter is Maria het voorbeeld van de eredienst waardoor men van zijn eigen leven een offergave aan God maakt. Dit leert de kerk ons vanouds, maar wij kunnen dit ook leren van de Maagd zelf die op Gods boodschap antwoordde: ‘Zie de dienstmaagd des Heren; mij geschiede naar uw woord’ (Lc. 1, 38).

 

Bron: Nederlands Getijdengebed Lezingendienst. 

Over de Gemeenschap der Heiligen

We zeggen dit elke Zondag tijdens de H.Mis als wij het Credo (de Geloofsbelijdenis) belijden. "Ik geloof in de Heilige Geest, de Heilige Katholieke Kerk, de Gemeenschap van de Heiligen, de vergeving van de zonden, de Verrijzenis van het lichaam, en het Eeuwig Leven, Amen". Maar hoeveel Katholieken weten eigenlijk wat die "Gemeenschap der Heilgigen" echt betekent? 

 

Het negende artikel van het Credo leert ons dat krachtens de innige band tussen al haar leden, in de Kerk, alle geestelijke goederen van die leden gemeenschappelijk zijn. Dit geldt zowel voor alle goederen inwendig als uitwendig.

 

De gemeenschappelijke inwendige goederen zijn de genade door de H.Sacramenten, het Geloof, de Hoop, de Liefde en de oneindige verdiensten van Jesus Christus, de overvloedige verdiensten van de Heilige Maagd Maria en de andere Heiligen, en de vrucht van alle goede werken die er in de Kerk geschieden.

 

De gemeenschappelijke uitwendige goederen, zijn de H.Sacramenten, het Offer van de H.Mis, de openbare gebeden, de godsdienstige ceremonies, en alle andere uitwendige praktijken, die de gelovigen verbinden. 

 

Maar niet iedereen heeft deel aan de gemeenschap van goederen. Alleen de Christenen die in staat van genade zijn hebben daar gemeenschap in. Wie in staat van doodzonde verkeert, heeft geen deel aan die gemeenschap van goederen. De reden is, omdat de genade van God, het bovennatuurlijke leven van de ziel, de gelovigen met God en met Jesus Christus verenigt, als levende leden, wat hen geschikt maakt om werken te verrichten die verdienstelijk zijn voor het Eeuwig Leven. Zij die dus in staat van doodzonde leven zijn verstoken van Gods genade en uitgesloten van de gemeenschap in de geestelijke goederen. Zij kunnen geen werken verrichten die verdienstelijk zijn voor het Eeuwig Leven. Hoe verkrijgen wij de staat van genade terug als wij een doodzonde hebben begaan? Die krijgen wij door het H.Sacrament van Boete en Verzoening (de Biecht) te ontvangen.

 

Maar de Christenen die in staat van doodzonde leven hebben toch nog voordeel van de inwendige geestelijke goederen van de Kerk, in zoverre zij het onuitwisbaar merkteken van het Christen-zijn bewaren, en ook de deugd van het Geloof: de wortel van alle rechtvaardiging. Daarom worden zij geholpen door de gebeden en goede werken van de gelovigen, die voor hen de genade van bekering kunnen verkrijgen. Wie in staat van doodzonde is kan deel hebben aan de uitwendige goederen van de Kerk, mits zij maar niet van de Kerk gescheiden zijn door de Canonieke straf van de excommunicatie.

 

De leden van die gemeenschap worden Heiligen genoemd, omdat allen tot de heiligheid geroepen zijn en omdat velen onder hen al tot volmaakte heiligheid gekomen zijn. 

 

De Gemeenschap der Heiligen strekt zich niet alleen uit tot de Hemel, maar ook tot het Vagevuur, het Purgatorium, omdat de Liefde de drie Kerken verenigt: de Zegenvierende Kerk, de Strijdende Kerk en de Lijdende Kerk. De heiligen bidden voor ons tot God en voor de zielen in het Vagevuur. Wijzelf brengen eer en glorie aan de heiligen en kunnen de zielen in het Vagevuur verlichting brengen door voor hen H.Missen, aalmoezen, aflaten en andere goede werken op te dragen.  

Verwarring Zaaiers

Nog niet zo lang geleden werd mij voorgehouden dat de Katholieke Kerk niet de Kerk van Christus is, maar de kerk van Paulus. Met andere woorden: Paulus had maar iets verzonnen en het kwam niet overeen wat de Stichter van de Kerk, Onze Heer Jesus Christus had gewild en geleerd.

 

Natuurlijk is dat klinkklare nonsens. Maar het wordt vooral interessant wie precies deze stelling heeft gelanceerd. En dan blijken het o.a. atheïsten en vrijmetselaars te zijn geweest die deze stelling huldigden en de verwarring hebben gezaaid. Met andere woorden: de vijanden van ons Geloof beweerden dat de Kerk van Christus die van Paulus was. De bedoeling is niet alleen duidelijk (verwarring zaaien), maar opzettelijk proberen de Katholieke Christen zó aan het twijfelen, ja, aan het wankelen te brengen, dat hij de Kerk ook verlaat. Want wie wil nu graag bij een Kerkgenootschap aangesloten blijven als er wordt gezegd dat het bedrog is?

 

Maar de vijanden van ons geloof hadden één ding over het hoofd gezien: en dat blijkt juist uit de Brief van de Apostel Paulus aan de Galaten, dat het Evangelie door Paulus gepredikt, was goedgekeurd door de overige Apostelen (Zie daarvoor Brief aan de Galaten hoofdstuk 2 vers 1 t/m 9) en dat er dus een eenheid tussen de Apostelen en de Apostel Paulus aanwezig was. Hoe kan je van een eenheid spreken (dus ook in de Leer) als de één iets anders beweert dan wat die andere Apostelen zeggen en leren? Dat is gewoonweg niet logisch. Dus de stelling van deze vrijmetselaars en Godloochenaars snijdt volgens de H.Schrift gewoon geen hout. Het is juist via de brieven van Paulus duidelijk te bewijzen dat de "kerk van Paulus" pure onzin is. Bovendien wijst Paulus altijd naar Christus en nooit naar zichzelf. En als de verkondigde Leer door Paulus een andere was dan de echte Leer, dan was die van Paulus door latere Concilies wel veroordeeld geweest. En dat is nooit gebeurd!

 

Gelukkig kun je tegenwoordig via het internet een aantal stellingen en beweringen vrij grondig natrekken en dan vallen ze wel heel erg snel door de mand. En zo hoort het ook. Van de mand in de vuilnismand, om het maar zo even te zeggen. 

Het gesprek met de Samaritaanse vrouw

In de Novus Ordo van deze Zondag wordt het Evangelie verteld waarbij onze Heer Jesus Christus een ontmoeting heeft met een Samaritaanse vrouw en een gesprek met haar aangaat. Dat feit alleen is al opmerkelijk, aangezien Samaritanen en Joden, zeker vroeger, niet met elkaar omgingen. In feite zagen ze elkaar als religieuze rivalen. Een van de belangrijkste redenen was dat de Joden God vereerden in de Tempel in Jeruzalem, en bij de Samaritanen werd God vereerd op de berg Gerizim.

 

Maar het gesprek tussen Jesus en de Samaritaanse loopt opvallend genoeg over een dubbel onderwerp dat onderling nauw verband houdt. Jesus geeft het levende water van de Goddelijke genade (vers 7-15). Met het levende water wordt het vloeiende bronwater bedoeld, tegenover het dode stilstaande putwater. De Jacobsput waar de Samaritaanse vrouw kwam putten, was een welput die op een diepte van 32 meter door een verborgen bron werd gevoed. In feite wordt de Jacobsput in die zin als een symbool gezien van Christus zelf, maar dan als de bron van alle genaden. Het levend water van die Goddelijke genade die Jesus ons geeft is het beeld van de levenskracht van de genade die ons gegeven wordt. 

 

Het is ook logisch dat van het gewone putwater de dorst steeds weer terugkeert en dat men bij die put steeds moet terugkeren om weer water op te halen. De levenskracht van het levende water dat Christus geeft is zo sterk, dat zij eeuwig leven schenkt. Opvallend is ook dat de Samaritaanse tijdens het gesprek een steeds dieper inzicht krijgt wie Jesus werkelijk is. Eerst zegt ze dat Hij een profeet is. Op het laatst zeg ze "misschien is Hij wel de Messias!". Het verhaal gaat dus niet alleen over een steeds dieper inzicht over het onderwerp van de Goddelijke genade, maar ook over de ware identiteit van Jesus. 

 

Opvallend is de eerste lezing genomen van het Boek Exodus, waar de Israelieten hevige dorst lijden en tegen Moses en God morden. De Heer heeft toen de rots aangewezen waar Moses met de staf geslagen op die rots het water voor de Israelieten voortbracht. Voor de Apostel Paulus was die rots, de geestelijke Rots, de Christus, waar de Israelieten konden drinken.  

 

Al met al een zeer diepzinnig stuk Evangelie waar we veel kunnen leren. 

Overweging Gedaanteverandering van de Heer

Uit een preek van Anastasius, abt van het klooster op de Sinaï († na 700), op het feest van de Gedaanteverandering van de Heer.

Dit mysterie werd door Jesus aan zijn leerlingen geopenbaard op de berg Tabor. Op weg daarheen had Hij hun gesproken over het rijk en over zijn wederkomst in heerlijkheid. Maar omdat zij wellicht nog niet voldoende zeker waren van wat Hij hun over dit rijk had verkondigd, wilde Hij hun tenslotte in het diepst van hun hart hiervan ten stelligste overtuigen. Het was zijn bedoeling hen door de gebeurtenissen van het ogenblik te brengen tot geloof in het toekomstige. Daarom liet Hij hen getuige zijn van een wonderbare verschijning, een goddelijke openbaring op de berg Tabor, bij wijze van voorafbeelding van het rijk der hemelen. Het was alsof Hij hun zei: om te beletten dat deze tussentijd ongeloof in u doet opkomen, daarom zeg Ik u onmiddellijk, reeds nu: voorwaar, er zijn er onder de hier aanwezigen, die de dood niet zullen ervaren, voordat zij de Mensenzoon zullen zien komen in de heerlijkheid van zijn Vader (vgl. Mt. 16, 28).

 

Om aan te tonen dat de macht van Christus beantwoordt aan zijn wil, voegt de evangelist hieraan toe: ‘Zes dagen later nam Jesus Petrus, Jakobus en diens broer Johannes met zich mee en bracht hen boven op een hoge berg waar zij alleen waren. Hij werd voor hun ogen van gedaante veranderd: zijn gelaat begon te stralen als de zon en zijn kleed werd glanzend als het licht. Opeens verschenen hun Mozes en Elia die zich met Hem onderhielden’ (Mt. 17, 1-3).

 

Dit zijn de wonderlijke feiten, eigen aan deze dag, dit is het heilsmysterie dat zich heden op de berg voor ons heeft voltrokken. Want wat ons thans samenbrengt, is zowel de dood des Heren als dit Christusfeest. Willen wij nu met de uitverkoren en door Gods Geest geleide leerlingen dieper doordringen in deze onuitsprekelijke en heilige mysteries, laten wij dan luisteren naar de goddelijke stem die ons vanuit den hoge, vanaf de top van de berg, nadrukkelijk samenroept.

 

Daarheen moeten wij ons haasten om Jesus te volgen, die hier op aarde onze leidsman naar de hemel en onze voorloper is. Met Hem zullen wij eens stralen van licht dat alleen zichtbaar is voor de ogen van de geest. Tot in het diepste van onze ziel vernieuwd, zullen wij op zijn beeld gelijken en, evenals Hij, in een oogwenk van gedaante worden veranderd, vergoddelijkt en gereedgemaakt voor wat boven is.

 

Laten wij dan welgemoed en vol vreugde ons haasten naar de berg en de wolk binnengaan als een andere Mozes of Elia, Jakobus en Johannes. Laten wij zijn zoals Petrus: in vervoering om dit goddelijke visioen en deze verschijning, als het ware verheven boven de wereld, aan de aarde onttrokken. Treed uit het lichaam, verlaat deze schepping en keer u tot de Schepper, tot wie Petrus, geheel buiten zichzelf, zei: ‘Heer, het is goed dat wij hier zijn’ (Mt. 17, 4).

 

Inderdaad, Petrus, het is werkelijk goed hier te zijn met Jesus en hier voor eeuwig te blijven. Wat is er heerlijker dan met God te zijn, op Hem te mogen gelijken en in het licht te wonen? Ja, wij bezitten God reeds in onszelf, nu reeds zijn wij van gedaante veranderd, herschapen naar het beeld van God. Daarom moet ieder van ons vol blijdschap uitroepen: het is goed dat wij hier zijn, waar alles straalt van licht, waar vreugde is, geluk en zaligheid. Hier wordt ons hart vervuld van rust, vrede en zoetheid. Hier laat Christus, onze God, zich zien. Hier wil Hijzelf met de Vader bij ons verblijf nemen en zegt Hij bij zijn komst: ‘Vandaag is dit huis heil ten deel gevallen’ (Lc. 19, 9). Hier zijn met Christus de schatten van de eeuwige goederen in grote overvloed; hier weerspiegelt zich de eeuwigheid en zien wij de voorafbeelding van onze toekomst.

Bron: Nederlands Getijdengebed.  

Aswoensdag - Begin Veertigdagentijd

Bij het begin van de Veertigdagentijd (behalve de zondagen, maar wel alle dagen vanaf Aswoensdag tot en met Paaszaterdag) wordt ons gevraagd om boete te doen door te vasten en de werken van de naastenliefde te beoefenen. Op Aswoensdag wordt in de H.Mis een Askruisje opgelegd aan de gelovigen die naar voren komen met de woorden: "Gedenk mens, gij zijt stof, en tot stof zult gij wederkeren" (Genesis 3;19). Aswoensdag en Goede Vrijdag zijn de twee verplichte vasten- en onthoudingsdagen. Hoewel de Nederlandse bisschoppenconferentie bepaald heeft dat men vrij is in wat men vast, is het goede gewoonte om geen vlees te eten (vis is wel mogelijk) en slechts één volle maaltijd te nuttigen. Tussendoor mag wel wat gegeten worden, zij het met mate. Na de dagen van Carnaval is het wel de bedoeling om niet met Carnaval door te blijven gaan, zoals sommigen doen. Anders heeft men ergens de zin van Carnaval en de Veertigdagentijd niet goed begrepen. De Veertigdagentijd is immers een voorbereiding op het Hoogfeest van Pasen, de Verrijzenis van de Heer. 

Vasten doe je voor God en niet met de intentie om af te vallen. Er wordt van je verwacht dat je dit vasten in de juiste gesteltenis doet. Om dat laatste uit te leggen: God wil niet hebben dat we ruzie maken met elkaar en daarna zeggen dat we voor Hem vasten (zie Jesaja 58;3-5). Dat is geen vasten voor Hem in de juiste zin van het woord. Ook niet als je vast om bij de mensen op te vallen om te zien hoe 'vroom' of 'gelovig' je wel bent (zie Matteüs 6 e.v.) Wie zich zo gedraagt om als 'vroom' op te vallen, lijdt eerder aan een ontstellende hoogmoed. Zulke mensen hebben hun loon van de mensen al ontvangen, maar zullen bij God niets ontvangen. Je bazuint ook je aalmoes niet voor je uit om bij de mensen op te vallen of door de mensen te worden geëerd. Zowel je aalmoes als je vasten doe je in het verborgene, want God ziet heel goed hoeveel je geeft aan een noodlijdende en hoeveel je vast. Geef je een aalmoes, doe je aan vasten, doe het dan ook goed. De eer van mensen is immers bedrieglijk.

 

Waarin kun je allmaal in vasten?. Er zijn katholieken die bijvoorbeeld minder computerspelletjes spelen. Zo ken ik iemand die de hele veertigdagentijd geen friet, frikandellen en kroketten meer eet. Weer anderen drinken minder alcohol en zoeken minder vermaak. Het lezen en overwegen van de H.Schrift is ook een goede gewoonte. Ook het bidden van de H.Rozenkrans wordt aanbevolen. Kortom, allemaal dingen die je extra kunt doen of kunt laten.

In het beroemde werk van Thomas à Kempis, "De Navolging van Christus" staan nog meer aanbevelingen. Vasten doe je om vooral sterker te worden in de strijd tegen het Kwaad. 
 
Ik wens u allen een zalige veertigdagentijd toe!

Het Moreel Verval in deze wereld

Hoe wij het moreel verval met open mond konden gadeslaan, blijkt wel uit de vrijgegeven documenten van de Epstein affaire. Hoe hooggeplaatsten, die zeggen ons te regeren, die tientallen jaren misschien, en ongestoord, misbruik konden maken van jonge meisjes en kinderen en dachten dat dit nooit zou uitkomen. Helaas, helaas....maar er stond iemand op met een geweten en bracht dit naar buiten als klokkenluider. Nu vandaag rollen de koppen van die hooggeplaatsten; de ene na de andere over de straat en zij moeten nu schoorvoetend toegeven toch iets misdaan te hebben...

 

Ik dacht nog laatst: "dit lijkt wel op het Laatste Oordeel, waar de zonden van de zondaars zichtbaar worden". Het lijkt wel of er in deze wereld op dit moment een soort schifting aan de gang is, waarbij het voortdurend weigeren van Gods Goedheid en Barmhartigheid en een bezoek aan de Biechtstoel nu genadeloos door Gods Gerechtigheid afgestraft wordt en waarbij de zonden van menige VIP aan de publieke schandpaal worden genageld. En ik merk, dat er nogal wat hooggeplaatsten wél in de camera durfden te kijken na het bekend worden van hun misdaden, maar dat ik tot nu toe nog niet één VIP met een berouwvol gezicht hun zonden heb zien toegeven. Alsof ze totaal gewetenloos hadden gehandeld. En dan zie je, hoe deze hogergeplaatsten van hun 'koninklijke' titels en paleizen worden beroofd en verbannen worden naar een of ander obscuur optrekje waar een varken nog zijn neus voor ophaalt. 

 

Het is waar dat onze God en Heiland precies weet hoe wij in elkaar zitten. Hij weet heel goed of wij in Hem geloven of niet en of wij een nederig of berouwvol hart hebben. Die zal Hij sturen naar de Biechtstoel, en zij zullen de Oneindige Barmhartigheid en Goedheid van onze God ondervinden en genade vinden in zijn ogen. Maar die anderen? Die laat hij over aan de Gerechtsdienaar. En als dit niet op Aarde gebeurt, dan zeker wordt de strafmaat bepaald hoelang iemand in het Purgatorium zijn boete moet doen. 

 

Laatst zag ik een bijna voltallig Brits Parlement dat bijeengekomen was wegens de Epstein affaire. De Eerste Minister deed hier een toespraak, maar die gezichten van die politici in die banken.....dát was een openbaring. Ik zag gezichten van afschuw, ongeloof, woede en verdriet. Dit is nu wat de gevolgen zijn als seksuele misdaden bedreven en openbaar gemaakt worden en hoe vernietigend dit doorwerkt in onze samenleving.

 

Ik zal het maar niet hebben over de details van het misbruik dat ik gewaar werd via de Epstein files. Sommige details zijn dermate shockerend, dat ik een enorm verdriet ervoer wat deze mensen onze God en Heiland, Onze Heer Jesus Christus hadden aangedaan. Ik dacht: "daar moet veel boete voor worden gedaan!" Binnenkort gaat de Veertigdagentijd in waarin wij die boetvaardigheid beoefenen. Want dit is wel nodig in deze volstrekt verdorven wereld waarin het moreel verval hoog tij viert.

 

Daarom: laten wij veel boete doen en eerherstel geven aan de Heilige Drie-eenheid!

Afluisterende Apps uitzetten

Nog niet zo lang geleden kwam iemand erachter dat een gewoon gesprek werd afgeluisterd door een Voice Assistant genaamd 'Siri'. De persoon kwam daar achter toen bij een normaal gesprek er opeens het Siri logo in beweging verscheen op de iPhone. De persoon was namelijk vergeten om de Voice Assistant uit te zetten.

 

Nu zal dit voor een gewoon gesprek niet zo van belang zijn, maar in het geval van het Sacrament van de Biecht is zoiets totaal ongewenst. Er is immers een Absoluut Biechtgeheim, en verder hoeft een buitenstaander (inclusief de tech-bedrijven in de VS) niets te weten over wat gesproken is. Alles wat je namelijk zegt via Siri, belandt ook in de VS. En niet alleen de techbedrijven leggen dit vast, ook kan dit belanden bij de inlichtingendiensten die de informatie ook weer kunnen delen met andere staten, zo leert de ervaring. 

 

Het is daarom een goede gewoonte om dit afsluisteren te vookomen door tijdens dit Sacrament de Voice Assistant Siri in de iPhone volledig uit te schakelen (het beste is om de phone helemaal uit te zetten). Maar dat geldt niet alleen voor Siri. Ook Google Assistent doet dit, en wel zodanig - na het aanzetten ervan - dat deze app continue luistert naar wat er gezegd wordt. Dit gebeurt als "always listening" aangezet is. Ook Microsoft Copilot is een meeluisteraar. Andere apps die mee kunnen luisteren, zijn o.a. Alexa en Bixby. 

 

Een goede gewoonte is het daarom dat zowel de Biechtvader als de Penitent hun beide phones tijdens het Sacrament van Boete en Verzoening volledig uitzetten. Dan weet je zeker dat er niet wordt meegeluisterd. Dus heeft u Android of iOS waar deze Assistenten opzitten en geactiveerd zijn, dan is het volledig uitzetten van de smartphone nog altijd de beste optie. Wie de Voice Assistant helemaal niet nodig heeft, kan de app het beste volledig deactiveren in het configuratiescherm.

 

Het is maar dat u het weet. 

Iedereen een Zalig Nieuwjaar!

Bij deze wil ik graag iedereen een heel gelukkig en zalig Nieuwjaar toewensen. Natuurlijk ook een goede gezondheid, veel genaden en zegen van Onze Heer! In Nederland is er al Driekoningen gevierd in de Novus Ordo. De andere landen vieren Driekoningen op de zesde Januari of volgens de kalender van de Buitengewone Vorm van de Romeinse Liturgie ook op zes Januari. 

Ik wens iedereen vooral vrede toe, en vooral voor die arme volkeren die onder een ware terreur van een bezettende macht moeten leven, zoals in Oekraïne. Daar is de vrede nog ver weg. Intussen maakt China zich op om Taiwan binnen te vallen, want de plannen zijn daar al gesmeed, zo blijkt uit bronnen van de open source intelligence (OSINT).

Sinds de grootschalige Russische invasie van Oekraïne in februari 2022 zijn honderden kerken en andere religieuze gebouwen beschadigd of volledig verwoest door Russische troepen. De meest recente en consistente schattingen (uit 2024-2025) liggen tussen de 630 en 670 beschadigde of verwoeste gebedsplaatsen (inclusief kerken, synagogen, moskeeën en andere religieuze sites). Dit komt uit rapporten van onder meer het Institute for Religious Freedom (IRF), de Oekraïense Raad van Kerken en de Oekraïense overheid.

Volgens Oekraïense overheidsbronnen en het Ministerie van Buitenlandse Zaken (stand begin 2025) zijn 67 priesters en geestelijken vermoord door Russische troepen sinds 2022. Veel van deze moorden gebeurden gericht: priesters die weigerden over te stappen naar de Russisch-Orthodoxe Kerk, diensten in het Oekraïens bleven houden of voor Oekraïne bleven bidden, werden gevangen genomen, gefolterd en zelfs geëxecuteerd. Vooral priesters van de Orthodoxe Kerk van Oekraïne (onafhankelijk van het Patriarchaat van Moskou) en protestantse voorgangers waren doelwit in bezette gebieden.

Overigens zijn de priesters onder het Patriarchaat van Moscow in Rusland ook doelwit indien zij tegen de oorlog in Oekraïne zijn of weigeren voor de Russische overwinning te bidden. 

Volgens beschikbare rapporten en nieuwsbronnen zijn sinds de Russische invasie in Oekraïne in 2022 tientallen Russische orthodoxe priesters verdreven, geëxcommuniceerd, geschorst, ontheven of zelfs uit de klerikale staat weggezonden vanwege hun openlijke verzet tegen de oorlog. De Russisch-Orthodoxe Kerk (ROC), onder leiding van Patriarch Kirill, steunt de oorlog actief, wat leidt tot vervolging van dissidente clerici. Schattingen spreken van minstens 38 priesters die kerkelijke processen ondergingen, waarvan 17 uit de klerikale staat werden weggezonden en 14 geschorst. Meer dan 100 religieuze leiders in totaal werden vervolgd voor anti-oorlogsstandpunten en velen moesten naar het buitenland vluchten en een aantal van hen dienen nu onder het Patriarchaat van Constantinopel. 

Daarom moet er veel meer gebeden worden door de Christenen hier in het vrije Westen dat oorlog bij ons wegblijft en dat op de vele plaatsen in de wereld waar oorlog heerst de vrede weer kan terugkeren. 

Laten wij daarom vaak onze Rozenkrans bidden! 

Iedereen een Zalig Kerstmis toegewenst!

Vierde Zondag van de Advent

Uit een preek van de heilige Bernardus, abt van Clairvaux († 1153)

De weg naar de aanschouwing van God.

Nu wij op het punt staan het onuitsprekelijk mysterie van de geboorte van de Heer te vieren, worden wij terecht aangemaand, ons in alle heiligheid voor te bereiden. Want de Heilige der heiligen komt, Hij die gezegd heeft: ‘Weest heilig, want Ik, de Heer uw God, ben heilig’ (Lev. 19, 2). Terecht wordt ons nu een volkomen heiliging opgelegd, wordt ons een innerlijke reiniging, een zuivering van ons hart bevolen, volgens het woord van de Heer: ‘Zalig de zuiveren van hart, want zij zullen God zien’ (Mt. 5, 8). Dit is de zin van ons leven, daartoe zijn wij geroepen, met het oog daarop vieren wij de huidige dag.

Eens was het nacht over de gehele aarde, voordat het ware Licht was opgegaan, vóór de geboorte van Christus. Het was nacht, ook voor een ieder van ons, vóór onze bekering, vóór onze inwendige wedergeboorte. Laten wij ons dus heiligen op deze dag en bereiden wij ons voor. Want de dag van morgen zal niet gewijd zijn aan heiliging of aan voorbereiding, maar wel aan het schouwen van de heerlijkheid.

‘Morgenochtend,’ zo luidt het, ‘zult gij de heerlijkheid van de Heer aanschouwen’ (Ex. 16, 7). Vandaag wordt de gerechtigheid gezaaid, morgen zal zij uitschieten; vandaag wordt zij gekweekt, morgen zal zij vruchten dragen. Immers wat de mens niet zaait, zal hij ook niet oogsten. Wie vandaag het nastreven van de heiligheid verwaarloost, zal morgen de heerlijkheid van de Heer niet mogen zien. De zon van de heerlijkheid Gods zal niet rijzen voor hem, voor wie de Zon van de gerechtigheid nog niet is opgegaan. De dag van morgen zal niet lichten voor hem die het daglicht van vandaag nog niet heeft gezien.

Dezelfde, die vandaag door God de Vader tot onze gerechtigheid werd aangesteld, zal morgen te voorschijn treden als ons Leven, zodat wij samen met Hem in glorie mogen verschijnen. Heden wordt Hij ons geboren als een klein kind, opdat wij ons niet verheffen in hoogmoed, maar ons veeleer bekeren en worden als kinderen. Morgen zal Hij zich aan ons tonen als de Heer, groot en prijzenswaardig boven alles, opdat ook wij groot mogen worden en geprezen, want ‘dan zal ieder van God de lof ontvangen’ (1 Kor. 4, 5).

Heden aanschouwen wij onszelf in Hem als in een spiegel, nu Hij onze zwakheden op zich neemt; morgen zullen wij Hem aanschouwen in ons, als Hij ons zijn heerlijkheid schenkt, als Hij zich aan ons openbaart en ons bij zich op neemt. Dat zal dan de vervulling zijn van zijn beloften. In welke deugd moeten we ons heiligen? Voor alles moeten we streven naar de deugd van geloof. Van haar immers lezen we dat zij de harten reinigt (vgl. Hand. 15, 9). ‘Zalig’ immers zijn ‘de zuiveren van hart, want zij zullen God zien’ (Mt. 5, 8). Verlaat u dus geheel op God, geeft u geheel aan Hem over, ‘werpt dan uw zorg op de Heer, Hij zal u het nodige geven’ (Ps. 55 (54), 23). Dan moogt ge vol vertrouwen zeggen: ‘De Heer draagt zorg voor mij’ (Ps. 40 (39), 18).

De ware gelovige is hij die niet op zichzelf vertrouwt, zijn verwachting niet bouwt op zichzelf, maar zich beschouwt als ‘gebroken huisraad’ (Ps. 31 (30), 13); zo ‘legt hij zijn leven af’ om ‘het ten eeuwigen leven te bewaren’ (Joh. 12, 25). Alleen oprechte nederigheid kan bewerken dat de gelovige ziel niet steunt op eigen krachten, maar zichzelf verlaat, om uit die verlatenheid op te stijgen, overvloeiend van vreugde terwijl zij alleen nog steunt op haar Beminde.

Bron: Lezingendienst Nederlands Getijdengebed.

Derde Zondag van de Advent

Uit het commentaar van de heilige Cyrillus, bisschop van Alexandrië († 444), op de profeet Jesaja.

Christus is de zon der gerechtigheid en het ware licht.

Christus is de zon der gerechtigheid en het ware licht. Maar de heilige Schrift vergelijkt de heilige Johannes de Doper met een lamp, want in vergelijking met het goddelijk en onuitsprekelijk licht, in vergelijking met de onzeglijke en overgrote luister, kan het menselijk verstand, ook al is het vol licht en wijsheid, terecht een lamp worden genoemd. Wat betekent: ‘Bereidt de weg van de Heer’ en ‘Maakt zijn paden recht’ (Jes. 40, 3)? Jesaja verklaart het door eraan toe te voegen: ‘Elk dal moet gevuld, elke berg of heuvel geslecht worden; de kronkelpaden moeten recht, de ruwe wegen effen worden’ (Jes. 40, 4).

Want er zijn heirwegen, wegen die gemakkelijk begaanbaar zijn, maar ook hobbelige en moeilijk begaanbare, die nu eens bergen en heuvels oplopen en daarna in diepe ravijnen afzakken. Indien de hoogten werden verlaagd en de diepten werden opgevuld, dan werden de kronkelpaden recht en vlak, de moeilijke en steile wegen gemakkelijk begaanbaar. Dit gebeurde geestelijk door de kracht van onze Verlosser.

Vroeger was, om zo te zeggen, voor alle mensen het volmaakte leven onbereikbaar en de weg van het evangelische leven onbegaanbaar, omdat de geest van alle mensen beheerst werd door aardse en wereldse begeerten en naar beneden getrokken door de ongeregelde driften van het vlees. Maar toen onze Heer mens geworden was, volgens de Schriften, heeft Hij in zijn vlees de zonde vernietigd, heerschappijen en machten en de beheersers van deze wereld overwonnen, en heeft Hij de weg naar de deugd vlak en begaanbaar gemaakt, zonder steilten en diepten en ze geëffend tot een vlakte.

Alle kronkelige wegen werden recht gemaakt. En niet alleen dat, maar ‘de heerlijkheid van de Heer zal zich openbaren en alle mensen zullen haar eenparig zien. Voorwaar, de mond van de Heer heeft gesproken’ (Jes. 40, 5). Hoe zal de heerlijkheid van de Heer zich openbaren? Want het eniggeboren Woord van God is God; het is op een onuitsprekelijke wijze uit de Vader geboren, en woont in de hoogten van de godheid, ‘hoog boven alle heerschappijen, machten, krachten en hoogheden, en boven elke naam die genoemd wordt, niet alleen in deze maar ook in de toekomstige tijd’ (Ef. 1, 21). Hij is de Heer der glorie en wij hebben zijn glorie gekend, - hoewel wij haar vroeger niet kenden - omdat Hij mens is geworden en zich in zijn menswording geopenbaard heeft als even sterk, even machtig en even roemrijk als God de Vader; ‘Hij houdt alles in stand door zijn machtig woord’ (Heb. 1, 3); met gemak verricht Hij wonderen; Hij beveelt aan de schepselen; wekt de doden op en zonder moeite verricht Hij andere wonderdaden.

Daarom is de heerlijkheid van de Heer geopenbaard en ‘heeft alle vlees de redding van God gezien’ (Lc. 3, 6). ‘Van God’, dat betekent van de Vader; want het is de Vader die de Zoon als Verlosser en Heiland naar de wereld heeft gezonden. 

De Wet vermocht niets; de offers, die slechts voorafbeeldingen waren, konden de zonden niet uitwissen; in Christus worden we voltooid, worden we bevrijd van elke smet en worden we, door de Geest, vereerd met het kindschap van God. Volgens de bedoeling van de Verlosser moet deze genade, die ons in Christus gegeven wordt, alle vlees, dat wil zeggen: alle mensen bereiken.

Bron: Lezingendienst Nederlands Getijdengebed.

Tweede Zondag van de Advent

In het Missaal van de Buitengewone Vorm van de Romeinse Liturgie, voor de Tweede Zondag van de Advent staat een mooi stukje als introductie van het Epistel van de Heilige Apostel Paulus aan de Romeinen (15;4-13). Er staat het volgende geschreven: Wij moeten elkaar liefhebben om door deze eensgezindheid de Vader te verheerlijken. Op deze wijze immers volgen wij Christus na, die niet alleen - terwille van de beloften aan de vaderen - de Verlosser is geworden van de Joden, maar ook - uit barmhartigheid - van de heidenen. Dit laatste bewijst de Apostel uit het Oude Testament. In de Advent overwegen wij, hoe de Heer gekomen is om geheel de wereld tot de Vader te brengen, en hoe wij door zijn ontferming uit de heidenen zijn geroepen.

Het is daarom van het grootste belang dat ons Christendom, en het Geloof dat wij belijden, geen technisch Christendom wordt, zoals sommigen onlangs hebben gedaan. Zo vertelde iemand eens dat hij wel zijn familieleden had vergeven (wegens een dispuut), maar diep in zijn hart haatte. Kijk, dan kan dus niet: hoe kun je iemand liefhebben als je hem haat? Als wij dus vergiffenis schenken, dan moeten wij dat uit de grond van ons hart doen, zoals Jesus dat zelf in het H.Evangelie ons geleerd heeft. En als je zelf geen kracht genoeg hebt om dit te doen, bid dan tot onze Heer om hulp! Als je werkelijk meent wat je zegt, dus met een oprecht hart bidt, dan zal Hij je zeker verhoren. Dat kost soms geduld en tijd, maar wie op de Deur blijft kloppen, die Deur zal zeker worden opengedaan. We moeten daarom nooit wanhopen. 

Zowel in het Missaal van de Buitengewone Vorm als de Gewone Vorm, treedt Johannes de Doper als voorloper op van de Messias, onze Verlosser. Johannes predikte een doopsel van bekering. Met de komst van Christus Jesus werden door Hem de instellingen van de Heilige Sacramenten mogelijk gemaakt. Nu hebben wij dankzij de grote liefde van Christus die Hij ons betoond heeft, het Heilig Sacrament van het Doopsel ontvangen. 

Het Heilig Doopsel geeft de Eerste Heiligmakende Genade, waardoor de erfzonde en zonodig alle andere zonden worden uitgewist. Het vergeeft alle straffen van die zonden. Het geeft ons het Christelijk merkteken, en het maakt ons tot kinderen van God, tot leden van de Heilige Kerk en erfgenamen van de Hemel. Het stelt ons in staat om de andere Heilige Sacramenten te ontvangen. Het is dus daarom van het allergrootste belang dat kleine kinderen worden gedoopt en van de erfzonde worden verlost.

Eerste Zondag van de Advent

Uit de Onderrichtingen van de heilige Cyrillus, bisschop van Jeruzalem († 348)

De tweevoudige komst van Jesus Christus.

Wij verkondigen de komst van Christus. Niet alleen zijn eerste komst, maar ook de tweede, die veel heerlijker zal zijn dan de eerste. Want de eerste stond in het teken van de beproeving, de tweede voert de kroon van de goddelijke heerschappij.

Want bij onze Heer Jesus Christus verloopt alles meestal op tweevoudige wijze: een tweevoudige geboorte, de ene uit God vóór alle tijden, de andere uit de Maagd bij de volheid van de tijden; een tweevoudige nederdaling, de ene onmerkbaar, zoals de dauw op de vacht van Gideon, de tweede in volle klaarheid, die nog moet komen.

Bij zijn eerste komst werd Hij in doeken gewikkeld in een kribbe, bij zijn tweede is Hij met licht bekleed als met een mantel. Bij de eerste doorstond Hij de beproeving van het kruis en gaf Hij niet om vernedering en smaad, bij de tweede komt hij omstuwd door een legerschaar van engelen, in heerlijkheid.

Daarom houden wij het niet alleen bij zijn eerste komst, maar zien wij ook uit naar de tweede. Bij zijn eerste komst hebben wij geroepen: ‘Gezegend de Komende in de naam des Heren’ (Mt. 21, 9), bij de tweede zullen wij weer hetzelfde roepen. Met de engelen zullen we Hem tegemoet trekken, voor Hem knielen en roepen: ‘Gezegend de Komende in de naam des Heren’. De Verlosser zal dan komen, niet om zich opnieuw te laten vonnissen, maar om vonnis (*) te spreken over hen die Hem hebben gevonnist. De eerste keer zweeg Hij, toen men Hem veroordeelde. Maar dan zal Hij de misdadigers die Hem bij zijn kruisgang onmenselijk hebben behandeld, aan hun daden herinneren en zeggen: ‘Zou ik dan zwijgen als gij zo iets doet?’ (Ps. 50 (49), 21). Eerst kwam Hij, volgens het heilsplan, om de mensen met aandrang te onderrichten, maar dan zullen zij zich noodgedwongen aan zijn heerschappij onderwerpen, zelfs tegen hun wil.

Over die beide komsten spreekt de profeet Maleachi: ‘Plotseling zal de Heer in zijn heiligdom binnentreden, de Heer die gij zoekt’ (Mal. 3, 1). Dat betreft zijn eerste komst. Maar dan spreekt Maleachi over zijn tweede komst: ‘De bode van het verbond, naar wie gij met vreugde uitziet. Zie, Hij komt, de Heer van de machten. Maar wie verdraagt de dag van zijn komst? Wie blijft er staande, als Hij verschijnt? Want Hij is als het vuur van de smelter, als het loog van de blekers. Hij zal zich neerzetten, Hij die het zilver smelt en reinigt’ (Mal. 3, 1-3).

Ook Paulus verwijst naar deze dubbele komst van de Heer, wanneer hij aan Titus schrijft: ‘De genade van God, bron van heil voor alle mensen, is op aarde verschenen. Zij leert ons goddeloosheid en wereldse begeerten te verzaken en bezonnen, rechtvaardig en vroom te leven in deze tijd, terwijl wij uitzien naar de zalige vervulling van onze hoop, de openbaring van de heerlijkheid van onze grote God en Heiland, Christus Jezus’ (Tit. 2, 11-13). Ziet gij hoe Paulus spreekt over een eerste komst die hij dankbaar gedenkt, én over een tweede waarnaar wij uitzien?

Daarom is de inhoud van het geloof dat wij belijden, aldus overgeleverd: wij geloven in Hem ‘die opgestegen is ten hemel en zit aan de rechterhand van de Vader, die zal weder komen in heerlijkheid, om te oordelen de levenden en de doden, en aan zijn rijk komt geen einde’. Onze Heer Jezus Christus zal dus uit de hemel komen. Bij het einde van deze wereld zal Hij komen in heerlijkheid, op de laatste dag. Want aan deze wereld zal een einde komen, en deze geschapen wereld zal weer nieuw geschapen worden.

Bron: Nederlands Getijdengebed, Lezingendienst.

Post Scriptum: (*) Het is daarom altijd raadzaam om ons geweten te onderzoeken en ons af te vragen wat wij verkeerd gedaan hebben tegen Jesus. Gelukkig heeft de Kerk het Heilig Sacrament van Boete en Verzoening ontvangen van de Heer, die Hij in de privé-openbaring van Zuster Faustina de Poort van zijn Barmhartigheid noemt. Wijs daarom nooit en te nimmer Gods barmhartigheid af! En het maakt niet uit hoe groot je zonden zijn al heb je misschien de meest verschrikkelijkste dingen gedaan, want Gods Barmhartigheid is oneindig en Hij vergeeft werkelijk alle zonden, welke dat ook moge zijn. Dat moeten we nooit vergeten!

Problemen Heer Kardinaal?

Er lijkt wel een soort veenbrand bezig te zijn in de Kerk als het gaat over Maria als Co-Redemptrix. Het stukje van Bisschop Mutsaerts onlangs is het lezen waard en ik raad iedereen dit even te doen (zie de link hierboven). Natuurlijk vindt men niets nieuws uit als het over de Moeder van God gaat, want Medeverlosseres is door de eeuwen heen altijd geloofd, maar kennelijk tot op heden nog niet theologisch goed geconcretiseerd. Ja, dat kan natuurlijk altijd. Het kost namelijk tijd voor theologen om de dingen in ons Katholiek geloof duidelijk te maken. Maar dat wil nog niet zeggen, dat we de titel Medeverlosseres opeens moeten verwerpen. 

We moeten namelijk niet vergeten dat zonder Maria, Christus nooit in deze wereld was gekomen. Had Maria inplaats van Ja, Neen gezegd tegen de engel, dan zouden wij tot op de dag van vandaag in onze zonden gestorven zijn, zonder enige hoop op redding. Dankzij Maria kwam Jesus in onze wereld en kon het Goddelijke plan om de Kerk te stichten en de H.Sacramenten mogelijk te maken worden verwezenlijkt. Dat mogen we nooit vergeten. Dus het is volkomen passend om haar de titel Medeverlosseres toe te kennen. Dat geldt trouwens ook voor de titel Advocatrix (Voorspreekster). We zien al in de H.Schrift hoe zij bij haar Zoon deze Voorsprekersfunctie vervulde tijdens de bruiloft in Kana (zie het Evangelie naar Johannes hoofdstuk 2). De bedienden gingen niet eerst naar Jesus toe, maar eerst naar Maria omdat er geen wijn meer was. Vervolgens komt ze haar Zoon Jesus vragen om hulp. En hoewel de tijd voor Jesus nog niet gekomen was, heeft Hij haar verzoek direct ingewilligd. Kennelijk waren de bedienden zeer goed op de hoogte van het feit dat zij ook Voorspreekster was. Anders waren ze wel naar Jesus zelf gegaan.

Maar kennelijk zijn er sommigen bij het Kardinalaat die dat maar niet willen begrijpen, zoals bisschop Rob Mutsaerts in zijn stukje beschrijft. En misschien is het waar dat een volledige theologische concretisatie nog ver weg ligt, maar feit is dat de titels, waar ik het in dit stukje over heb, wel degelijk terug te vinden zijn in de H.Schrift en bij de Heiligen en de Pausen die erover gesproken hebben. Het is bovendien waar dat Christus de enige Verlosser is die wij mochten verwachten in onze wereld. Daar wordt hier niets aan afgedaan. Maar het bagatelliseren of zelfs ontkennen van Maria als Medeverlosseres gaat nogal ver. Eigelijk een beetje té ver als je het mij vraagt. 

Het Derde Geheim van Fatima

Paus Johannes Paulus II heeft het Derde Geheim van Fátima officieel bekendgemaakt op 13 mei 2000 tijdens zijn pelgrimstocht naar Fátima, in Portugal. De volledige tekst en de officiële interpretatie werden op 26 juni 2000 gepubliceerd door het Vaticaan, via de Congregatie voor de Geloofsleer, onder leiding van kardinaal Joseph Ratzinger (de latere paus Benedictus XVI). Het document draagt de titel "De boodschap van Fátima" (Il Messaggio di Fatima).

Het geheim beschrijft een visioen van een "bisschop in het wit" die wordt neergeschoten, wat het Vaticaan interpreteerde als een verwijzing naar de aanslag op Johannes Paulus II op 13 mei 1981 – precies 64 jaar na de eerste verschijning in Fátima.

Maar er zijn in de loop van de jaren geruchten opgedoken dat dit maar een deel van het Derde Geheim betrof, vooral omdat de Heilige Maagd Maria opgedragen had het Geheim vóór 1960 bekend te maken. Hierdoor zijn er nogal wat speculaties ontstaan vlak na 1960 over het Tweede Vaticaans Concilie dat geopend werd onder leiding van Paus Johannes XXIII. 

En om het mysterie groter te maken: zuster Lúcia de Jesus Rosa dos Santos heeft in een bijbelcommentaar gezegd dat de aanslag op de Paus in de Apocalyps beschreven stond. Men is toen in de hoofdstukken gaan kijken en er is één opvallend hoofdstuk in de Apocalyps dat deze aanslag beschrijft. En hier ligt nu een ander probleem: mogelijk zijn er twee hoofdstukken in de Apocalyps betrokken bij het Derde Geheim, en dat zou weer betekenen dat het Derde Geheim maar slechts ten dele is geopenbaard door de H.Stoel. Was de opmerking van Paus Paulus VI over "de rook van Satan is het heiligdom binnengedrongen" soms een onderdeel van dit Geheim? Feit is wel dat zuster Lucia dos Santos Paus Paulus VI persoonlijk waarschuwde voor een "diabolische opstand" in de Kerk. 

Hoewel sommigen beweren dat het Tweede Vaticaans Concilie zelf niets te maken had met het Derde Geheim, is het nog maar de vraag of er geen problemen waren bij sommige kardinalen en bisschoppen die aan het Concilie deelnamen. En het antwoord is waarschijnlijk: ja. Men is er achter gekomen dat sommige prelaten mogelijk van het geloof waren afgevallen of dat men zich schuldig had gemaakt aan ketterij. Ook zijn er meldingen van prelaten die in het geheim vrijmetselaar waren, die later door de Paus zijn verwijderd. Ik zeg hier 'mogelijk' omdat zoiets wel bewijsbaar moet zijn. Maar anderzijds is het niet zomaar een vaag verzonnen hypothese. De vraag is of deze geestelijken inderdaad twijfelden aan de geopenbaarde waarheid of dat deze prelaten zelfs het Katholiek geloof "hardnekkig ontkenden", een van de voorwaarden van ketterij. Dat is nu op dit moment moeilijk na te gaan.

We moeten er volgens mij wel degelijk rekening mee houden dat het Derde Geheim uitgebreider was dan Paus Johannes Paulus II aan de wereld bekend gemaakt heeft, gezien wat zuster Lucia dos Santos hier zelf over gezegd heeft en het feit dat het Geheim vóór 1960 bekend gemaakt moest worden. Waren bepaalde delen van het Derde Geheim soms te schokkend, en heeft men het daarom achter gehouden? Op dit moment weten we het niet. 

Allerheiligen en Allerzielen

Op 1 november vieren wij het Hoogfeest van Allerheiligen. In Nederland is het een verplichte feestdag waarbij de gelovigen de H.Mis bij dienen te wonen. Ze zijn op deze dag echter wel gedispenseerd voor werken en bezigheden. Aan de verbreiding van dit feest zijn verschillende vormen van vieringen voorafgegaan, waarbij de geestelijke raadslieden van Karel de Grote en Lodewijk de Vrome de jaarlijkse viering propageerden van alle zielen in de hemel. De kloosters hebben de laatst genoemde herdenking (op 1 november) overal in Europa verbreid. Onze viering van 1 november Allerheiligen gaat daarop rechtstreeks terug. 

Op Allerheiligen eren we allen die nu leven bij God, of zij nu heilig zijn verklaard of niet. Zij vormen de ontelbare menigte die de heilige Apostel Johannes zag rondom het Lam en voor de Troon van God. Zij zijn de voorsprekers voor de Lijdende en Strijdende broeders en zusters. Daarom is het gepast om hier op aarde te bidden en aflaten aan te bieden voor de Lijdende Kerk in het Purgatorium (vagevuur). 

Onze Heer Jesus Christus liet zuster Maria Faustina het volgende daarover weten: "Al deze zielen (in het vagevuur) heb Ik zeer lief. Zij schenken genoegdoening aan Mijn rechtvaardigheid. Het is in jouw macht hen verlichting te brengen. Benut alle aflaten uit de schat van mijn Kerk en bied die ten behoeve van hen aan. O, als je wist welke kwellingen zij ondergaan, dan zou je voortdurend geestelijke aalmoezen voor hen opdragen en hun schuld aan Mijn rechtvaardigheid willen afbetalen." (uit: Boodschap van Jesus aan de wereld. Over de Barmhartigheid van zijn Goddelijk Hart).

Op 2 november volgt de gedachtenis van Allerzielen, waarbij als dag van gebed voor allen wordt gebeden die uit dit leven zijn heengegaan en nog niet voor altijd bij de Heer zijn. Dit gebruik gaat terug op het gebruik van de Middeleeuwse kloostergemeenschappen om de gestorven dierbaren op bijzondere wijze Liturgisch te gedenken. In sommige landen wordt er door de priester-religieuzen het Getijdengebed gebeden voor de overledenen op de kerkhoven zelf. Wij kunnen deze zielen verlichting schenken, door onze gebeden aan God op te dragen en aflaten voor hen te verdienen. Vandaar ook dat de maand November in het teken staat van de Lijdende Kerk. Het is een daad van naastenliefde die wij verschuldigd zijn. Laten we deze zielen dus niet vergeten!

Post Scriptum: Wie onder het octaaf van Allerheiligen het kerkhof bezoekt kan een volle aflaat verdienen. Deze aflaten zijn ook toepasbaar op de lijdende zielen in het Vagevuur. 

De Willibrord vertaling deugt gewoon niet

Bij het lezen van het Breviergebed staat er vandaag in de voormiddag een stukje Evangelie waar ik even over stond na te denken. Het gaat om de Brief van de Heilige Apostel Paulus aan de Romeinen die in het Brevier in het Nederlands is vertaalt. 

Mijn wenkbrauwen gingen weer eens fronzen, want ik las iets waar Protestanten graag mee schermen: de zogenaamde 'Solas' (Sola Scriptura etc). In de Willibrordvertaling stond de tekst van Romeinen hoofdstuk 1 vers 17 zo beschreven:

Want daarin openbaart zich Gods gerechtigheid, die de mens rechtvaardigt door het geloof en het geloof alleen.

Door het Geloof alleen, dacht ik? Maar is dat de grondtekst wel? Want dit lijkt verdacht veel op een vertaaltechniek om naar de 'Solas' van het Protestantisme op te schuiven. In feite doe je dan de tekst geweld aan, en dus ook de interpretatie. Want met de Bijbel in de hand wordt dan even door de leek verwezen naar die tekst, en dus kan het stukje tekst ook gebruikt worden als een soort aanklacht tegen de Katholieke Kerk. 

Ik besloot daarom de Grondtekst in het Latijn en het Grieks te raadplegen. 

In het Grieks staat het zo:

δικαιοσύνη γὰρ θεοῦ ἐν αὐτῷ ἀποκαλύπτεται ἐκ πίστεως εἰς πίστιν.

In het Latijn staat de tekst beschreven die wij vinden in de Vulgaat:

Iustitia enim Dei in eo revelatur ex fide in fidem.

Er staat dus zowel in het Grieks als in het Latijn letterlijk: uit geloof tot geloof. Maar volgens de Bijbeluitleggers die de vertaling van de PC-Bijbel hebben mogelijk gemaakt is dit een hebraïsme voor een geloof dat steeds krachtiger wordt. Het is dus een verkeerde vertaling door te beweren: door het Geloof alleen, zoals de Willibrord doet. De PC-Bijbel heeft een veel betere vertaling van de Brief van Paulus.

Ik weet niet wat nu precies de redenen zijn geweest van de groep van vertalers die de Willibrordvertaling van 1975 hebben mogelijk gemaakt door zulke vertaalfouten te maken. De vertalers van de Willibrord Bijbel kunnen wat mij betreft zeker niet beweren vertaald te hebben vanuit de Grondtekst, want dat klopt gewoon niet. En dit is echt niet het enige wat ik ben tegen gekomen in de Willibrord. 

Mijn vraag is daarom: wanneer krijgen we nu een vertaling van de H.Schrift in ons taalgebied die beter in overeenstemming is met de Grondtekst? 

Post Scriptum: De aandachtige lezer zal al hebben opgemerkt dat ik in een eerder stadium aandacht had besteed aan dit Bijbelvers in een bijdrage op dit blog. Bij een andere gelegenheid kwam ik in de Willibrord meer zaken tegen die de nodig vraagtekens oproepen, zoals via deze pagina. 

Al met al vind ik dat er gewoon een betere vertaling moet komen van de Schrift die beter aansluit bij de Griekse en Latijnse Grondtekst. Een vertaling mag namelijk niet de bedoeling hebben de Katholieke gelovige naar het moeras te sturen. De gelovige moet er op kunnen vertrouwen dat er geen discussies zijn over de teksten die wij in de H.Schrift vinden.