Maar het gesprek tussen Jesus en de Samaritaanse loopt opvallend genoeg over een dubbel onderwerp dat onderling nauw verband houdt. Jesus geeft het levende water van de Goddelijke genade (vers 7-15). Met het levende water wordt het vloeiende bronwater bedoeld, tegenover het dode stilstaande putwater. De Jacobsput waar de Samaritaanse vrouw kwam putten, was een welput die op een diepte van 32 meter door een verborgen bron werd gevoed. In feite wordt de Jacobsput in die zin als een symbool gezien van Christus zelf, maar dan als de bron van alle genaden. Het levend water van die Goddelijke genade die Jesus ons geeft is het beeld van de levenskracht van de genade die ons gegeven wordt.
Het is ook logisch dat van het gewone putwater de dorst steeds weer terugkeert en dat men bij die put steeds moet terugkeren om weer water op te halen. De levenskracht van het levende water dat Christus geeft is zo sterk, dat zij eeuwig leven schenkt. Opvallend is ook dat de Samaritaanse tijdens het gesprek een steeds dieper inzicht krijgt wie Jesus werkelijk is. Eerst zegt ze dat Hij een profeet is. Op het laatst zeg ze "misschien is Hij wel de Messias!". Het verhaal gaat dus niet alleen over een steeds dieper inzicht over het onderwerp van de Goddelijke genade, maar ook over de ware identiteit van Jesus.
Opvallend is de eerste lezing genomen van het Boek Exodus, waar de Israelieten hevige dorst lijden en tegen Moses en God morden. De Heer heeft toen de rots aangewezen waar Moses met de staf geslagen op die rots het water voor de Israelieten voortbracht. Voor de Apostel Paulus was die rots, de geestelijke Rots, de Christus, waar de Israelieten konden drinken.
Al met al een zeer diepzinnig stuk Evangelie waar we veel kunnen leren.
