Waar was dit verbod nu voor nodig?

Onlangs bereikte mij het bericht dat de Vicaris Generaal van Rome, Kardinaal Angelo De Donatis, een aantal beperkingen c.q.verboden heeft doorgevoerd met betrekking tot de H.Mis in de Buitengewone Vorm van de Romeinse Liturgie. Dit verbod gaat zelfs zover, dat voor volgend jaar het Sacrum Triduum niet in de Buitengewone Vorm gevierd mag worden en dat de overige Sacramenten in de Buitengewone vorm worden verboden, zoals het Sacrament van de Biecht. Ook de sacramentaliën (zegeningen) in de Buitengewone Vorm zijn door Kardinaal De Donatis verboden. De volledige brief die vertaald is in het Engels vindt men hier.

Kort gezegd mogen de gelovigen alleen maar beperkt gebruik maken van de H.Mis in de Buitengewone Vorm in Rome, en zonder dat ook hier een goede pastorale reden voor bestaat. Mijn vraag is weer als vanouds: waarom worden de gelovigen van hun Sacramenten en Sacramentaliën onthouden? Een nieuwe betekenis van het woord 'pastoraal' misschien? 

Dit alles lees je dan tegen de achtergrond dat de consultatie van de bisschoppen in de wereldkerk geen grote tegenstand opleverde als het ging over de H.Mis in de Buitengewone Vorm. Maar men doet ons geloven alsof die consultatie de reden was voor het ingrijpen van de Paus (Custodes Traditionis). Zoals het er nu naar uitziet blijkt het tegendeel waar te zijn.

Er zijn nu priesters (die niet bij naam genoemd willen worden) die het Sacrum Triduum voor het volgend jaar willen redden door een zaal te huren voor de Broederschap van Pius X (SPPX) en dit uit eigen middelen willen bekostigen, waardoor dit Sacrum Triduum toch in de Buitengewone Vorm gevierd kan worden. Van dezelfde priester verneem ik dat hij onlangs de Sacramentaliën in de Buitengewone Vorm in gebruik heeft genomen, zoals het zegenen van heilige beelden en onlangs de Biecht heeft afgenomen in de Buitengewone Vorm. Het ziet er dus naar uit dat steeds meer priesters en gelovigen in Rome zich meer en meer conformeren naar de Traditionele Ritus. Iets wat vóór Custodes Traditionis ondenkbaar leek.

En wat de brief van Kardinaal De Donatis betreft: dit is helaas weer een maatregel in de Kerk waar niemand op zit te wachten. Ook de gelovigen niet, die bovendien de ene maatregel na de andere over hun hoofden gegooid krijgen. Terecht vraagt men zich af hoe ver dit moet gaan? De gelovigen, die altijd trouw aan de Paus zijn geweest, worden nu op een onvoorstelbare wijze in een zware beproeving gegooid die zich nog nooit in hun leven heeft voorgedaan. Want hoe moet je hier op reageren? Men heeft immers geen voorbeelden uit de recente geschiedenis hoe je hiermee moet omgaan. Terecht mag iemand zich afvragen: waar is dit verbod nu nodig voor? En in wiens belang is dit?