Veertiende zondag na Pinksteren

In de veertiende zondag na Pinksteren bidden wij tot de Vader in de Introïtus dat Hij zal zien naar het gelaat van zijn Mensgeworden Zoon en in die verheerlijkte Mensheid de verlosten zal herkennen, die door het geheim van Christus verheerlijking werden geheiligd. Door dit heil mogen wij vol vreugde wonen in Gods Huis, d.i. in de Kerk, welke het begin is en de voorafbeelding van de woning van het Eeuwig Rijk. In beide lezingen treft ons dezelfde tegenstelling. De Heilige Paulus stelt in het Epistel de geest tegenover het vlees: de Heer in het Evangelie stelt de dienst van God tegenover de dienst van de mammon.

Van de verlosten die leven naar de geest zegt de Apostel in het Epistel, dat zij door geen enkele wet worden gedwongen. In tegenstelling immers tot de wet der voorafbeelding, die een wet van vrees en beven was. De wet van het nieuwe verbond steunt op de liefde tot God. Daardoor is zij "vrijheid", de vrijheid van de kinderen Gods waartoe Christus ons heeft verlost. In de laatste zin van deze lezing spreekt de Heilige Paulus over hen, die hun vlees met al zijn ondeugden en begeerten aan het kruis hebben geslagen. Hij zegt hier het zelfde als in het Epistel van de zesde Zondag na Pinksteren (Romeinen 6; 3-11); dat wij in het Heilig Doopsel op geestelijke wijze met Christus zijn gestorven en zijn opgestaan tot een nieuw leven naar de geest.

Het woord "mammon" betekent rijkdom en wordt door Christus gebruikt om de gesteldheid aan te geven van hen, die door hun gehechtheid aan aardse goederen verhinderd worden God te dienen. Over deze goederen moeten wij ons niet bezorgd maken; God zal ze in zijn Vaderlijke Goedheid in voldoende mate aan ons geven, gelijk wij dit nu zelf mogen ervaren. Wij mogen ons innerlijk aan deze toegift niet hechten. Maar Christus bedoelt niet dat wij haar moeten minachten, want ook zij toch is een gave van Gods liefde.

Epistel: Galaten 5; 16-24

Evangelie: Matteus 6;24-33

Laatste Evangelie: Johannes 1; 1-14.

Liturgische kleur: Groen.